Τον Κώστα Καλέμη τον μάθαμε δυστυχώς οι περισσότεροι πριν από λίγες μέρες. Από τα απαράδεκτα και κραυγαλέα ρατσιστικά σχόλια που έγραψε στα social media για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο (και είχε γράψει επίσης απεχθή πράγματα μετά τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου). Επειτα από αυτό, δεν υπήρχε, ασφαλώς, περιθώριο να παραμείνει Συντονιστής Εκπαίδευσης Προσφύγων (ΣΕΠ) του υπουργείου Παιδείας – και σωστά τον απέπεμψε η υπουργός Παιδείας.
Η στάση αυτή του Κ. Καλέμη μού προξένησε πραγματικά μεγάλη στενοχώρια και έκπληξη. Με σόκαρε. Πώς ο συντονιστής εκπαίδευσης, που γνώρισα στο καμπ της Μαλακάσας το 2017, όταν δούλευα στο υπουργείο Παιδείας για την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία, αυτός που τα έδινε όλα για τα παιδιά εκεί, ο ίδιος άνθρωπος, τοποθετείται έτσι; Πόσο σύμπλοκη είναι η ψυχολογία κάποιου, οι αντιφάσεις, τα βιώματα και οι εντάσεις, που τον οδηγούν σε τέτοιες δηλώσεις;
Ωστόσο, εδώ δεν θέλω να επικεντρωθώ σε ψυχολογικές αναλύσεις. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μιλήσω για χάρη του σωστού και του δίκιου για μια πλευρά του Κώστα Καλέμη που είναι άγνωστη για τους περισσότερους και τις περισσότερες. Για να μην κυριαρχήσει μόνο το στίγμα του ρατσισμού. Για να μην φύγει έτσι. Γιατί, ως ΣΕΠ, ο Κώστας έχει στηρίξει κι έχει βάλει πλάτη για να γραφτούν και να φοιτήσουν τα παιδιά του καμπ της Μαλακάσας στο δημόσιο σχολείο. Θυμάμαι, στις επισκέψεις μου εκεί, ότι με εντυπωσίαζε η θερμή σχέση που είχε με τα παιδιά και πόσο πολύ τον αγαπούσαν. Κι έμαθα, μετά, ότι ήταν μεγάλο στήριγμα για τα προσφυγόπουλα και κατά τη διάρκεια του κορονοϊού.
Δεν γράφω τα παραπάνω για να δικαιολογήσω ή να «συμψηφίσω». Οσα έγραψε ξεσήκωσαν δίκαια την οργή. Τα γράφω γιατί νιώθω την υποχρέωση να πω κάτι που ξέρω και δεν το ξέρουν οι περισσότεροι. Για να γνωρίζουμε και αυτή την πλευρά, για να είμαστε δίκαιοι. Σε αντίστοιχο πνεύμα έγραψε και η Ελενα Καραγιάννη, Συντονίστρια Εκπαίδευσης Προσφύγων, στο facebook: «Ναι, ήταν ιδιαίτερος. Σε μια από τις πιο δύσκολες δομές, όμως, έδωσε μόνος του τη μάχη εναντίον όλων εκείνων που αντιτίθενται στην ένταξη των παιδιών στο σχολείο».
Τελειώνοντας, μια κουβέντα γενικότερη. Επειδή αυτό το συμβάν φέρνει στο προσκήνιο και τον θεσμό των Συντονιστών Εκπαίδευσης των Προσφύγων, αισθάνομαι την ανάγκη να πω πόσο σημαντικό ήταν και είναι το έργο τους, πόσο καίριος και κομβικός ο ρόλος τους για να ενταχθούν τα προσφυγόπουλα στο ελληνικό δημόσιο σχολείο. Αποτελούν γέφυρα ανάμεσα στα καμπ και όλες τις δομές φιλοξενίας και στη σχολική κοινότητα. Οι άνθρωποι αυτοί τα έδωσαν και τα δίνουν όλα. Χωρίς αυτούς δεν θα είχε κατορθωθεί να μπουν τόσα παιδιά και με αυτόν τον τρόπο στο σχολείο. Τους είμαστε ευγνώμονες.
*ψυχολόγος, πρώην βουλευτίνα
