Της Αλλοπάρ*

Προχτές, κυρίες και κύριοι, μπήκα στο σπίτι σέρνοντας ένα κλαρί τριανταφυλλιάς μισό μέτρο, με το συμπάθιο. Πρέπει να έκανα ρεκόρ στο αγώνισμα «κλαδί γαντζωμένο στο τρίχωμά μου»! Συνήθως κουβαλάω πιο μικρά και κυρίως πεσμένα φυλλαράκια, τα οποία βγαίνουν εύκολα. Αυτά είναι πταίσματα. Ο δικός μου μουρμουρίζει απλά κάτι «γαλλικά» και με καθαρίζει σε δυο λεπτά.

Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν γυρίζω από τη βόλτα κουβαλώντας εκατό και πάνω πανάθλια μικρά αγκαθάκια. Είναι οι στιγμές που με εντυπωσιάζουν οι γνώσεις του δικού μου πάνω στη γαλλική γλώσσα. Υπολογίστε ένα διαφορετικό «γαλλικό» για κάθε αγκαθάκι και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Υπάρχουν, όμως, και χειρότερα. Μιλάμε για κείνα τα διαολεμένα σούπερ αγκάθια, σχήματος μικρού πεπονιού ή μπάλας του ράγκμπι, που έχουν την κακή συνήθεια να χώνονται βαθιά στο τρίχωμα, να μπλέκονται και να αρνούνται να βγουν από κει. Στις περιπτώσεις αυτές το εγκεφαλικό παραμονεύει, καθώς η απαγκαθοποίηση –υπάρχει τέτοιο πράγμα;– συνήθως του παίρνει του δικού μου πάνω από μια ώρα, χώρια που τα δάχτυλά του ματώνουν από τη μάχη που δίνουν με τα αγκάθια. Είναι οι περιπτώσεις που του επιτρέπω να πει και καμιά κουβέντα παραπάνω.

Πρωταθλητής στο κόλλημα των μεγάλων αυτών αγκαθιών, πάντως, ήταν ο αξέχαστος Σούρτας μας. Με τόσο μεγάλο και μακρύ τρίχωμα που είχε, ήταν πρακτικά αδύνατον να του τα βγάλεις, εκτός κι αν αφιέρωνες μια ολόκληρη μέρα σε αυτό. Στις περιπτώσεις αυτές ο δικός μου ακολουθούσε… το αυγό του Κολόμβου: βούταγε το ψαλίδι και χραπ! έκοβε τούφες-τούφες το μαλλί του Σουρτάκου -και μαζί έπεφταν και τα αγκάθια πού κουβαλούσε.

Τέτοια προβλήματα, φυσικά, οι κοντότριχοι σκύλοι της αγέλης μας δεν αντιμετώπισαν ποτέ. Ετσι, ο Ταρζανάκος μας, ο τελευταίος των (κοντότριχων) Μοϊκανών, δεν έχει υποστεί στη ζωή του το φριχτό βασανιστήριο της απαγκαθοποίησης – εκεί εγώ! Και γίνομαι έξαλλη όταν τον βλέπω –την ώρα που ο δικός μου με ψαχουλεύει και εγώ υποφέρω– να αράζει εκεί κοντά και να με κοιτάζει με κείνο το ειρωνικό χαμόγελό του…

* Καλή χρυσή η Αλλοπάρ, αλλά αυτή η συνήθειά της να κουβαλάει τα μισά φύλλα και όλα τα αγκάθια του Μαραθώνα κάθε φορά που γυρίζει από τη βόλτα με ξεπερνάει – και μου σπάει τα νεύρα. Τάμα το έχω κάνει να τη δω να γυρίζει καθαρή, αλλά πολύ χλομό το βλέπω…