Υπάρχουν τόποι που μοιάζουν σαν μια σταγόνα αχρονίας μέσα σε μια ανταριασμένη θάλασσα ραγδαίων αλλαγών, τόποι σαν την ανέγγιχτη κι ατάραχη Κάτω Μεριά της Αμοργού. Εκεί, στο νότιο άκρο του νησιού, στον αυλόγυρο του παλιού δημοτικού σχολείου, στη μικρή, βουκολική Κολοφάνα, ζωντάνεψε πριν από λίγες μέρες η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Ζωντάνεψε κυριολεκτικά και μίλησε, με μια φωνή που έρχεται μέσα από τους αιώνες, για σύγχρονες μορφές βίας και αυθαιρεσίας διαφόρων λογιών εξουσίας, για ανθρώπους του καιρού μας που πέφτουν θύματά τους, για πρόσωπα που ορθώνουν το ανάστημά τους υπερασπιζόμενα αξίες δικαίου.
Δυο εξαίρετοι θεατράνθρωποι, εγκατεστημένοι τα τελευταία χρόνια στην Αμοργό, ο Πέτρος Ρούσσος και ο Γιάννης Σιούτης, δούλεψαν με μια ομάδα έφηβων κοριτσιών από το νησί και ο καρπός ήταν μια συγκλονιστική, άρτια παράσταση. Επί μιάμιση ώρα, η σκηνή ενός σχολικού προαυλίου στη «μέση του πουθενά» οργώθηκε κυριολεκτικά από τις έφηβες ηθοποιούς οι οποίες, με τρομακτικό νεύρο και ενέργεια, σε μια σκηνοθεσία που δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από τις καλύτερες σύγχρονες θεατρικές δουλειές, συνέδεσαν την ηρωίδα του Σοφοκλή με «Αντιγόνες» του καιρού μας, τα ονόματα των οποίων ήχησαν βροντερά επί σκηνής, προκαλώντας ρίγος και βαθιά συγκίνηση στο κοινό: Ζακ Κωστόπουλος, Παύλος Φύσσας, Αλέξης Γρηγορόπουλος, Ελένη Τοπαλούδη, Βαγγέλης Γιακουμάκης, Τζορτζ Φλόιντ.
Η μορφή του Κρέοντα συνδέθηκε με τους ακροδεξιούς δολοφόνους της Χρυσής Αυγής, με την αστυνομική βία, την ανδροκρατική που γυναικοκτονεί, τη ρατσιστική βία, τον σχολικό εκφοβισμό. Η «Αντιγόνη» πήρε νέα σάρκα στη μορφή ενός αντιφασίστα μουσικού που δολοφονείται από νεοναζί τραμπούκους, ενός 15χρονου που πυροβολείται εν ψυχρώ από αστυνομικό, μιας κοπέλας που βιάζεται και σκοτώνεται βάναυσα από δυο μάτσο παιδαράδες, ενός συνεσταλμένου αγοριού που βασανίζεται συστηματικά και σκοτώνεται από τους νταήδες συμφοιτητές του, ενός Αφροαμερικανού που συνθλίβεται κάτω από τη λευκή αστυνομική μπότα.
Βλέποντας τα κορίτσια της φετινής «Αντιγόνης» μετά την τελευταία παράσταση να αρπάζουν από το χέρι τούς δύο μέντορές τους, να αγκαλιάζονται και να ξεσπούν σε γέλια και σε κλάματα, σκέφτηκα πόσο ανεκτίμητη είναι η δουλειά που κάνουν αυτοί οι δύο άνθρωποι. Ανεκτίμητη, όχι απλώς για τη γνήσια θεατρική συγκίνηση που παράγουν μέσα από παραστάσεις άψογες που θα μπορούσαν να σταθούν διεθνώς. Αλλά, κυρίως, γιατί δεν αποτιμάται με τίποτε αυτή η σπορά ιδεών και αξιών που επιτελούν και η οποία θα συνοδεύει διά βίου αυτά τα παιδιά: η αποκάλυψη ενός αυθεντικού ταλέντου. Τους ανοίγουν δρόμο τον οποίο δεν υποψιάζονταν, πρωτίστως, όμως, είναι η επαφή των παιδιών με τον βαθύτερο εαυτό τους μέσα από τον ελεύθερο, συνομιλητικό, στοχαστικό αυτοσχεδιασμό με τον οποίο δουλεύουν για να στηθεί κάθε τέτοια παράσταση. Δεν αποτιμάται με τίποτε η μεταμόρφωση που συντελείται στα παιδιά αυτά σε ένα νησί της άγονης, σε μια εποχή κυριευμένη από σκουπίδια. Γιατί τι άλλο είναι η ουσία της τέχνης αν όχι αυτή ακριβώς η μεταμόρφωση του ανθρώπου
*καλλιτέχνις, ακτιβίστρια
