Ισλαμπόλ (Ισλαμπούλ) (πόλη του Ισλάμ ή ως εκεί που αφθονεί το Ισλάμ) θυμόμαστε ότι ήθελε να ονομάσει την Ιστανμπούλ ο κ. Ερντογάν έναν χρόνο πριν. Τότε περίπου που έλεγε ότι δεν πρόκειται ως πολιτικός ηγέτης να χάσει τον προσανατολισμό του και να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί.
Επραξε προς το παρόν αυτό που δεν ήθελε και δεν έπραξε αυτό που ήθελε. Και στις δυο αυτές πράξεις, τη ματαιωμένη και τη συντελεσμένη, αποκαλύπτεται ένα υπαρξιακό πρόβλημα του κ. Ερντογάν που το προβάλλει στο σύνολο της χώρας του: δεν θεωρεί ότι η χώρα που πατά του ανήκει. Σε αντίθεση με το Νταρ Αλ Ισλάμ, όπου πατώ γίνεται το βασίλειο του Ισλάμ, την πατημένη, την κατακτημένη πριν από τόσους αιώνες Πόλη των Πόλεων δεν τη νιώθει απόλυτα δική του.
Την πόλη που κατέσφαξε ο Μωάμεθ, ο οποίος πάτησε την Αγία Σοφία για να κατοχυρώσει έτσι το δικαίωμα να την κάνει τζαμί, και όπως λένε τουρκικοί θρύλοι, που τους επικαλούνται αξιωματούχοι της γείτονος, τώρα που ξαναγίνεται τζαμί, θα φύγει επιτέλους από πάνω τους η κατάρα του για την αλλαγή που είχε τολμήσει ο Κεμάλ.
Η ήττα του κόμματός του στις δημοτικές εκλογές του 2019 έχει επιτείνει το αίσθημα αυτό μιας μειονεξίας σε σχέση με το μείζον λάφυρο της Κωνσταντινούπολης. Γιατί δεν μπορεί να αντιληφθεί τον εαυτό του παρά σαν επίγονο κατακτητών.
Η υποτροπή αυτή όμως δεν έχει να κάνει μόνο με τα σύμβολα. Που η διεκδίκησή τους τόσο συχνά βάφεται με το αίμα αθώων και ενόχων. Εχει σαν αγαπημένο στόχο τη Συνθήκη της Λωζάννης. Εφόσον κηρύχθηκε άκυρη η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσείο, και άρα αμφισβητήθηκε η απόφαση του Ατατούρκ, ήρθε η ώρα της πάνδημης προσευχής σε αυτήν, που θα λειτουργήσει ως αφετηρία για ακόμα μία αμφισβήτηση της υπογραφής του: αυτήν για τη Συνθήκη της Λωζάννης.
Μιας συνθήκης που σε επίπεδο ρητορικής «ακυρώνει» συνεχώς τα τελευταία χρόνια, αν θυμηθούμε και την τελευταία του επίσκεψη στη χώρα μας. Το γεγονός ότι την ίδια ημέρα, 24 Ιουλίου, εορτάζεται η επιστροφή της δημοκρατίας στην Ελλάδα είναι μεν τυχαίο αλλά βολεύει, γιατί πίσω από αυτήν παραφυλάει η τραγωδία της Κύπρου.
Με δεδομένες τις κινήσεις εξομάλυνσης με τους σιίτες του Ιράν και τους ορθοδόξους της Ρωσίας, με τη συνεχή παρουσία της Τουρκίας σε εμφύλιους πολέμους, πολέμους που τους άρχισαν οι Δυτικοί χωρίζοντας χώρες σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα, με τον ενδοϊσλαμικό ανταγωνισμό για την πρωτοκαθεδρία της Ούμα, με την εμμονή εναντίον της Ελλάδας, αλλά και εν μέρει της Ε.Ε., οφείλουμε όλοι οι άνθρωποι επί της Γης που δεν θέλουμε άλλον έναν πόλεμο, και μάλιστα με προσωπείο τη θρησκεία, να αντισταθούμε.
