Χίλιες λέξεις γράφει μια εικόνα, ενίοτε μ’ ένα αστραπιαίο κλικ. Ακατάσχετη φλυαρία σε κλάσματα δευτερολέπτου δηλαδή. Η πολύφερνη σοφία απεναντίας τυγχάνει αρχαιόθεν αχώριστη φιλενάδα του λακωνίζειν. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Μπορεί να ξαστόχησε δυο ολόκληρους νομούς η Λυδία Σιώρη, αποδείχτηκε εν τούτοις λακωνικότερη των ακραιφνέστερων Σπαρτιατών, φωτογραφίζοντας το πανηγύρι της Παναγιάς Σμερνιώτισσας στα κορφοβούνια της Ηλείας. Ποιος ξέρει τι να ’χε πιει!
Ο φακός της εστίασε μαγνητισμένος –πού αλλού;– στον ζωφόρο κύκλο. Σφιχταγκαλιασμένη η τρεκλίζουσα κώμη έσερνε, πατείς με-πατώ σε, το ασταθές βήμα της στον ρυθμό του καλαματιανού και του τσάμικου. Αναμμένα κάρβουνα στρωμένη, λες, η πλατεία. Κουνήθηκε αμυδρά η μηχανή και, ένεκα η μικρή ταχύτητα λόγω νύχτας, ο χορός απαθανατίστηκε στεφανωμένος με το ύποπτο και άκρως μεταδοτικό διάδημα του κορονοϊού. Προφητικό το ενσταντανέ, συνοψίζει εύγλωττα τα παθοβολήματά μας ελέω αναγκαστικού εγκλεισμού τα τελευταία τέρμινα.
Ρέκτες αμετανόητοι των συναφειών, των συναθροίσεων και των συγκινήσεων, είμαστε λαός για τα πανηγύρια. Τρεις λαλούν, δυο χορεύουν και χίλιοι δεκατρείς τους αγναντεύουν, πά’ να πει. Δώσ’ μας πατιρντί και πάρε μας την ψυχή. Καταχωρισμένοι ανεξίτηλα στο φαντασιακό, αντιφατικό μας, συλλογικό ασυνείδητο οι επίσημοι και οι αυθόρμητοι πανηγυρισμοί σκιαγραφούν με φωτεινές πινελιές τη διασύνδεσή μας με την παράδοση· την αέναη κατάδυσή μας στις ρίζες, στις δαιδαλώδεις διακλαδώσεις των υπωρειών του γενέθλιου τόπου. Κάθε χωριό ανά την επικράτεια εορτάζει τον πολιούχο του συνήθως το καλοκαίρι για να συναντιούνται απρόσκοπτα οι απανταχού χωριανοί.
Ομού μετά τον εσπερινό κάτω απ’ τον πλάτανο της πλατείας γεύονται τις ηδονές της ευωχίας και της ορχήσεως. Χορεύουν πιασμένοι χέρι χέρι ώσπου να μεσουρανήσει ο ήλιος, να πυρπολήσουν τις καρδιές οι καυτές ακτίνες της συνεύρεσης. Για περαιτέρω εμβάθυνση στους θαυματουργούς κύκλους της Τερψιχόρης και του Διόνυσου συνιστώ ανεπιφύλακτα το πόνημα «Ο χορός και ο εμφύλιος» του συγκάτοικου Γιώργου Σταματόπουλου (Ερμα, 2019).
Συγκετρώνονται ακόμα κι απ’ την Αστόρια και τη Μελβούρνη κι ας κάνει θραύση ο εστεμμένος ιός σ’ εκείνες τις εσχατιές. Τα πανηγύρια είναι πάνδημα γι’ αυτό λιπαίνουν τα γόνιμα εδάφη της πανδημίας. Βγαίνουν αναπόφευκτα οι μάσκες. Οι αποστάσεις ασφαλείας εκμηδενίζονται. Τις κραυγές των διοργανωτών απ’ τα μεγάφωνα «καλύτερα μακριά και αγαπημένοι, παρά κοντά» σβήνουν οι αναστάσιμοι ήχοι του κλαρίνου και του βιολιού. Η μετάληψη στα νάματα της Στυγός της κοιτίδας του καθενός προσιδιάζουν στη Θεία Κοινωνία. Ο σώζων εαυτόν…
