Ανυπόμονος Γάτος!

Μάθανε πως ταΐζουμε και πλάκωσαν κι οι γάτοι. Δεν πέρασε ούτε βδομάδα αφότου άρχισα να ταΐζω την αδεσποτούλα Λόλα και έπεσε σύρμα. Πρώτα μία, μετά τρεις, φτάσανε τις οκτώ οι γάτες της γειτονιάς που ήρθαν κι αυτές για συσσίτιο. Μαύρες, γκρίζες-τιγρέ, ξανθότριχες, ασπρόμαυρες, όλες ντροπαλές και φοβισμένες, ως αδέσποτες που είναι. Ε, πήρα κι εγώ μια σακούλα ξηρά τροφή και τους έβαζα να τρώνε κάτω στο πεζοδρόμιο. Πλάκωσε κι ένας γάτος γκρι-τιγρέ, που έμαθε τα νέα, εντελώς διαφορετικός απ’ τους άλλους. Πλησίασε, με άφησε να τον χαϊδέψω, γουργούρισε λες και ήμασταν φιλαράκια απ’ τον στρατό. Είναι ξεχωριστός και το ξέρει. Οταν φτάνω στο σημείο του συσσιτίου, αυτός δεν θέλει να τρώει μαζί με τις άλλες γάτες. Με το που ανοίγω το πορτμπαγκάζ, δίνει ένα σάλτο, ανεβαίνει, χώνει το κεφάλι μέσα στη σακούλα με τη γατοτροφή και αρχίζει τη μάσα. Η ουρά όρθια, να τρέμει απ’ τη χαρά. Δεν του ‘χω δώσει όνομα, τον λέω «ο Γάτος μου».