Νέα Γενιά Ζηρίδη: η πίσω πλευρά των εξελίξεων

Τα νέα για τα Εκπαιδευτήρια Νέα Γενιά Ζηρίδη είναι ήδη γνωστά. Η διοίκηση, εντούτοις, δεν έχει ενημερώσει ακόμα επίσημα κανέναν για το μέλλον του σχολείου. Αρα, είμαστε ακόμα εργαζόμενοι εκεί. Ή μήπως όχι;

Τους λόγους αυτής της εξέλιξης μπορεί να τους αναζητήσει κανείς στα ποικίλα δημοσιεύματα των πρόσφατων ημερών. Πρέπει, όμως, να ξύσει λίγο κάτω από το βερνίκι μιας ιστορίας 87 ετών. Το σχολείο δεν ήταν απλώς «θύμα» της κρίσης ή του κορονοϊού ή των φετινών χρεών των γονέων. Αλίμονο αν ένα τόσο σημαντικό εκπαιδευτήριο κλείνει από χρωστούμενες δόσεις μιας χρονιάς. Και είναι βέβαιο πως δεν είναι «θύμα» των εκπαιδευτικών του, όπως έχει ψευδώς διαρρεύσει.

Στις 9/3 πήραν φωτιά τα πληκτρολόγια και την επόμενη μέρα υπήρχε στην πλατφόρμα eclass αναρτημένο υλικό. Επίσημα είχαμε ξεκινήσει την τηλεκπαίδευση χωρίς καθυστέρηση. Στις 30/3 με ένα απλό email ενημερωθήκαμε πως, αν και εργαζόμενοι, εντασσόμασταν στο ΕΡΓΑΝΗ. Τότε έγινε η πρώτη ολιγοήμερη αποχή ως κίνηση διαμαρτυρίας. Μετά από πιέσεις και άλλων σχολείων αλλά και φορέων, τα υπουργεία Παιδείας και Εργασίας γνωμάτευσαν: εφόσον παρέχονταν εκπαιδευτικές υπηρεσίες, τα σχολεία δεν μπορούσαν να μπουν σε αναστολή λειτουργίας. Συνεχίσαμε, με τα δεδουλευμένα του Μαρτίου εξοφλημένα. Με την επιστροφή στις τάξεις, διεκδικούσαμε τα δεδουλευμένα του Απριλίου και του Μαΐου, με αποκορύφωμα τη 48ωρη απεργία που προκήρυξε η ΟΙΕΛΕ στις 9-10/6. Ολοκληρώσαμε τα μαθήματα, δώσαμε τα απολυτήρια, μετεγγράψαμε τους μαθητές μας που θα φοιτήσουν σε άλλα σχολεία και περιμέναμε, ματαίως, ενημέρωση.

Μέχρι σήμερα, αρχές Ιουλίου, παραμένουμε απλήρωτοι και εγκλωβισμένοι, αγνοώντας αν το σχολείο θα κλείσει ακολουθώντας την κείμενη εκπαιδευτική νομοθεσία ή αν θα πτωχεύσει. Χωρίς απόλυση δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε αποζημίωση ή άλλη δουλειά ούτε να εγγραφούμε στον ΟΑΕΔ. Στην περίπτωση της πτώχευσης, θα πρέπει να περιμένουμε την εκκαθάριση. Η διοίκηση μας εξωθεί σε παραίτηση με τη στάση της, με αποτέλεσμα να χάσουμε την προϋπηρεσία μας. Κάπως, όμως, πρέπει να βιοποριστούμε.

Είμαστε μια ιδιαίτερη κατηγορία εργαζομένων οι ιδιωτικοί λειτουργοί. Δεν είμαστε ιδιωτικοί υπάλληλοι. Υπογράφουμε με τον εργοδότη σύμβαση που διέπεται από την εκπαιδευτική νομοθεσία, αλλά τα διοριστήριά μας εγκρίνονται από το υπουργείο Παιδείας, όπου και αναμφισβήτητα ανήκουμε. Προσπαθούμε με νομικές ενέργειες του δικηγόρου μας, εργατολόγου, κ. Α. Κυριακίδη, που έχει αναλάβει μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών και εργαζομένων των Εκπαιδευτηρίων, να απεμπλακούμε από αυτή την κατάσταση χωρίς να χάσουμε τα εργασιακά μας δικαιώματα. Ζητήσαμε από το υπουργείο να γνωμοδοτήσει για την περίπτωσή μας.

Σε όλο αυτό τον δίκαιο αγώνα, βρήκαμε απέναντί μας μερίδα των ΜΜΕ, τα οποία μας απέδιδαν, με αισχρά ψεύδη, ευθύνες: σε όλη τη διάρκεια της καραντίνας δεν κάναμε τηλεκπαίδευση αλλά απεργούσαμε, μάθαμε! Ετσι, επισπεύσαμε το κλείσιμο μετά από έντονη δυσαρέσκεια των γονέων. Προκαλούμε τον κάθε ενδιαφερόμενο να επισκεφθεί τα κοινωνικά δίκτυα του σχολείου και να παρακολουθήσει τις αναρτήσεις της περιόδου αυτής, καθώς και τα σχόλια γονέων και επισκεπτών. Επειτα, ας αναζητήσει άρθρα με μαρτυρίες γονέων, και θα έχει πλήρη εικόνα. Τέλος, ας αναλογιστεί ποιος ωφελείται από την κατασυκοφάντηση.

Πάντως, αν μια 48ωρη απεργία είναι ικανή να κλείσει ένα ιστορικό σχολείο, τότε μάλλον ζούμε την εμβληματική εκείνη στιγμή που η ιστορία του εργατικού κινήματος ξαναγράφεται…