Επιβίωση ΚΘ΄

ΣΤΟ «ΚΑΦΕΝΕΙΟ» της Στουρνάρη 4 στα Εξάρχεια, οι εκδόσεις «Βιβλιοπέλαγος» διοργανώνουν απόψε στις 8 παρουσίαση του τόμου «Οταν ο Κόκκορας Λαλούσε στο Σκοτάδι – Ανθολογία αναρχικών κειμένων 1971-1978» με πρόλογο, εισαγωγή, επιμέλεια και υπομνηματισμό του Μιχαήλ Πρωτοψάλτη, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται ολοζώντανος ανάμεσά μας μεταξύ άλλων μέσα από τα κείμενα και την εκδοτική δουλειά του. Από το ανεκτίμητο υλικό του βιβλίου επιλέγω με αφορμή τη χρυσοχοΐδειο απαγόρευση των διαδηλώσεων ανυπόγραφη προκήρυξη που κυκλοφόρησε στην Αθήνα περί τέλη Απριλίου 1975 και αναφέρεται στην αντεξουσιαστική εκδοχή των επεισοδίων που διασάλευσαν τη δεξιά και αριστερή τάξη στις μεγαλειώδεις πορείες κατά την αλήστου μνήμης επέτειο επιβολής της δικτατορίας. Ιδού:

ΣΤΙΣ 21.4.1975, επέτειο του πραξικοπήματος, συνέβησαν διάφορα γεγονότα. Εγιναν συγκρούσεις κι όπως έγραψε ο Τύπος «δεσαλύθη η έννομος τάξις». Ολες οι οργανώσεις που αυτοαποκαλούνται «κομμουνιστικές», «επαναστατικές» κ.λπ. έτρεξαν να καταστείλουν αυτούς που προκάλεσαν αυτές τις «εκτροπές» και σε πολλές με ζήλο μεγαλύτερο από των αστυνομικών οργάνων της αστικής κοινωνίας. Και ρωτάω όλους αυτούς: Πού αλλού παρά σε μια συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων υπάρχει η ευκαιρία για να χτυπηθεί η αστική κοινωνία; Πότε θα πάψουμε να κάνουμε ανώδυνες βολτούλες;

ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΥΣ τους κυρίους δεν τους ενδιαφέρει καμιά σύγκρουση τέτοιου είδους· έχουν πάρει τη θεσούλα τους μέσα σ’ αυτό που θέλουν να ονομάζουν «επαναστατικό κίνημα» και η οποία δεν είναι παρά μια τελείως αστική θέση. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πώς θα μαζέψουνε όσο το δυνατόν περισσότερους οπαδούς […] Αυτοί οι οπαδοί είναι η ιδοκτησία τους, το κεφάλαιό τους και δεν τους χρησιμοποιούν καθόλου διαφορετικά από ό,τι ένας πλούσιος αστός τα σκυλάκια του. Ετσι καπελώνουν τον αγώνα των καταπιεζόμενων οπαδών και τον χρησιμοποιούν για να χτυπιούνται μεταξύ τους για το ποιος θα είναι ο ιδιοκτήτης του κινήματος.

ΑΝ Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ –κατά πόσον;– ενέργεια που έγινε στην επέτειο του πραξικοπήματος δεν επρόκειτο να βγάλει πουθενά με τη στενή έννοια, το ξέρουν μόνο τα βαριεστημένα από τη λογοδιάρροια των ηγετών άτομα. Οι άνθρωποι συνείδηση αποκτούν από τις άμεσες συγκρούσεις με το σύστημα και όχι από τα φραστικά σχήματα του ενός και του άλλου. Επαναστατική συνείδηση έχουν και δημιουργούν όσοι ζουν την επανάσταση και όχι όσοι τη σκέφτονται. Η επανάσταση δεν γίνεται από αυτή την μπάλα κρέατος που ονομάζετε μάζα και ζητάει να παραμείνει μάζα, αλλά από αυτούς που είναι «μάζα» και αγωνίζονται να πάψουν να είναι, να αποκτήσουν πρόσωπο δικό τους.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΑ της οργάνωσης, αν εμείς οργανώνουμε τους εαυτούς μας, αλλά είμαι κατά της οργάνωσης της ιδιοκτησίας. Μόνο όταν οργανώνουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας έχουμε το θάρρος και τη συνείδηση να βάλουμε και τα κορμιά μας εμπρός για να αγωνιστούμε ενάντια σ’ αυτή την κωλοκοινωνία. Κάτω οι ιδιοκτήτες του κινήματος. Η κίνηση για την απελευθέρωσή μας δεν έχει αφεντικά.