Η Τουρκία δεν πετυχαίνει πάντα, αλλά μπορεί να σε δυσκολέψει πάρα πολύ

«Δεν πουλάς, δεν αγοράζεις, στο παζάρι τι ζητάς;» (τουρκική παροιμία)

Πολλοί, οι περισσότεροι είναι η αλήθεια, εντοπίζουν την επικινδυνότητα που προκύπτει από το γεγονός πως εδώ και καιρό η Τουρκία κλιμακώνει τις κινήσεις της προς διάφορες κατευθύνσεις. Δεν είναι ένα το μέτωπο. Και σίγουρα είναι δύσκολο να πειστεί κάποιος πως όλα αυτά δεν θα οδηγήσουν -όσον αφορά στις σχέσεις με την Ελλάδα- σε κάποια δύσκολη (προς αντιμετώπιση…) συγκυρία. Ενδεχομένως και σύντομα.

Το να μιλήσει κάποιος για τουρκική προκλητικότητα δεν είναι λάθος, γιατί η ίδια συνειδητά επιλέγει να κινείται με τρόπους που να ωθούν σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Δεν το αποφεύγει, το επιδιώκει… Δεν κινείται με γνώμονα έναν κοινώς αποδεκτό ορθολογισμό, αλλά με βάση τη δημιουργία μεγαλύτερης σύγχυσης (για τη στάση της) στους όποιους αντιπάλους της.

Το σύγχρονο τουρκικό κράτος φαίνεται να γνωρίζει τη θέση του και τους διάφορους συσχετισμούς του διεθνούς ανταγωνισμού. Για αυτό και τολμάει να προωθήσει ρηξιακές λογικές σε εύρος αντιθέσεων. Δεν ρίχνει άδεια, για να πιάσει γεμάτα. Ούτε ωθεί στο μάξιμουμ τις απαιτήσεις του, για να πάρει στο τέλος κάτι λιγότερο.

Βασικά, εδραιώνει με μικρά βήματα το κάθε επιμέρους σημείο αναφοράς, για να διεκδικήσει κάθε φορά τα επόμενα από καλύτερη θέση. Προσπαθεί να εκμεταλλεύεται τις αντιφάσεις των μεγάλων δυνάμεων και τις μεταξύ τους διαφωνίες. Δεν πτοείται εύκολα από τις ήττες (που δεν είναι και λίγες), επιζητώντας άμεσα τις «διπλανές» νίκες. Ακόμα και η απέχθεια ή η οργή εις βάρος της Τουρκίας μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της σε κάποιες περιπτώσεις.

Σίγουρα αποσκοπεί στο να συσπειρώσει το εσωτερικό της και να έχει μαζί της την πλειοψηφία της λεγόμενης κοινής γνώμης της, αλλά επιχειρεί παράλληλα να δημιουργήσει προβληματισμούς στο εσωτερικό των διάφορων αντιπάλων της. Η Τουρκία δεν πετυχαίνει πάντα, αλλά μπορεί να σε δυσκολέψει πάρα πολύ.

H Ελλάδα πρέπει να προσδιορίσει έγκαιρα ποια είναι η κόκκινη ζώνη απέναντι στις τουρκικές στοχεύσεις (που σχετίζονται με αυτήν). Να οχυρωθεί καταλλήλως και ύστερα να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις με μεγαλύτερη άνεση. Να αναζητήσει τις πραγματικές προθέσεις τόσο των μεγάλων κρατών, όσο και των πολυεθνικών επιχειρήσεων που σχετίζονται με το πετρέλαιο και όλα τα συναφή. Να δείξει επιμονή στα θέλω της, για να μπορέσει να είναι υπολογίσιμος παράγοντας στις διακρατικές διαπραγματεύσεις.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να υπερασπιστεί τα δικά της δίκαια και να μη χάσει την εσωτερική της συνεκτικότητα. Όμως, δεν είναι κανένας σίγουρος πως εδώ υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει κάποιο ενιαίο μέτωπο. Γιατί πέρα από τις συμφωνίες του αυτονόητου, που κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως υπάρχουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες που προετοιμάζουν το έδαφος για κάτι που κάποια στιγμή θα παρουσιαστεί ως αναπότρεπτο. Και που κάθε παρέκκλιση από αυτό θα είναι ο ορισμός του χειρότερου που πρέπει να αποφευχθεί οπωσδήποτε…

Θα εξελιχθούν, άραγε, έτσι τα πράγματα;