Κάποιος μικρός και άβγαλτος σεναριογράφος θα μπορούσε να συλλάβει την εξής ιδέα σε ένα υποθετικό θέμα εργασίας που θα σχετιζόταν με τον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Μία νίκη της ζωής και του αθλητισμού επί της πανδημίας του κορονοϊού, ένας υπέροχος και με μεγάλο σασπένς αγώνας ανάμεσα στον πρωταθλητή Ολυμπιακό που θα πάλευε για το νταμπλ και μία ΑΕΚ που θα τα έδινε όλα για έναν τίτλο απέναντι στο μεγάλο διαχρονικό της αντίπαλο. Με ακριβοδίκαιη διαιτησία που θα έπαιρνε συγχαρητήρια από όλους, με μία ΕΠΟ και μία Πολιτεία χαρούμενες που όλα πήγαν καλά και με ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που θα είχε αναβαθμιστεί στο κοινωνικό υποσυνείδητο. Όμως, η Lady Hope ενίοτε δεν μπορεί τα παραμύθια.
Όσο οι θεσμικές κεφαλές του τόπου σε οποιονδήποτε τομέα (επιχειρήσεις, πολιτική, κρατικός μηχανισμός, κοκ) θα επιμένουν να λειτουργούν με το δικό τους τρόπο, που ενίοτε θυμίζει «αιρέσεις παραλειτουργικότητας», τόσο όλοι οι υπόλοιποι θα είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν δίχως να έχουν το παραμικρό περιθώριο αντιδράσεων σε όσα γίνονται. Στην Ελλάδα του 2020 ένας αγώνας κεκλεισμένων των θυρών δεν μπορεί να γίνει. Γιατί υπάρχει πρόβλημα από την πλευρά της Αστυνομίας να διασφαλίσει την τάξη…
Δηλαδή, αν –φερ΄ ειπείν– δεν υπήρχε ο κορονοϊός, η Αστυνομία θα ζητούσε ο τελικός να γίνει στην Κίνα ή στον Καναδά και την Αυστραλία, αν καταλαβαίνουμε καλά από το πνεύμα που εκφράστηκε στην επιστολή της προς την ΕΠΟ… Αυτοί που αποφάσισαν κάτι τέτοιο δεν αισθάνονται άσχημα, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους (πλην των ευνοημένων μίας τέτοιας απόφασης). Αν καταλάβαιναν τη ζημιά που προκαλείται στο ίδιο το Σώμα και την κοινωνική του εικόνα, ίσως να προτιμούσαν να ήταν άλλοι στη θέση τους…
Ο φετινός τελικός Κυπέλλου έγινε άλλο ένα πεδίο αντιπαράθεσης και απλώματος κάθε πιθανού και απίθανου τρόπου επηρεασμού καταστάσεων. Τα ξερόχορτα αίφνης πυρπολήθηκαν, γιατί τα στουπιά ήταν πολλά ώστε να αποτύχουν όλα στο έργο τους…
Κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον ο συγκεκριμένος αγώνας θα γίνει. Όποτε γίνει, θα έχει νικητή και ηττημένο. Και θα ξεχαστούν όλα τα θεάρεστα που διαδραματίζονται σε ενεστώτα χρόνο. Η επικρατούσα νοοτροπία θα παραμονεύει και θα ψάχνει τις επόμενες αφορμές για να εκδηλωθεί. Και το εκτεταμένο δηλητηρίασμα θα φθείρει λεπτό προς λεπτό συνειδήσεις και ψυχές.
Τα μέλη του κοινωνικού σώματος, είτε θα απέχουν οριστικά και αμετάκλητα από το σπορ, είτε θα προσπαθούν να παρακολουθούν με μάσκες, πανοπλίες και αγχολυτικά (γιατί όσο και να το θέλουν, δεν μπορούν να «απεξαρτηθούν»). Στο δε κράτος, επίσημο ή μη, θα κοιτάνε ποιοι είναι οι δικοί τους και ποιοι πρέπει να εξυπηρετηθούν, είτε υπάρχουν γραμμάτια, είτε όχι…
Και το ποδόσφαιρο; Εντάξει, είπαμε υπάρχουν και προτεραιότητες…
Η Lady Hope βλέπει πως ο στόχος που η ίδια θέτει, το να περιορίζονται κάθε φορά οι συνέπειες των αντιπαλοτήτων, δεν θα μπορεί να είναι για πάντα ο βασικός. Κάποια στιγμή ο μετριασμός δεν θα είναι στόχος, γιατί δεν θα βλέπει σχεδόν κανένας νόημα ούτε καν σε αυτόν. Και τελικά, πέρα και δίπλα σε όλα αυτά, θα μείνει στην ιστορία πως στη Ριζούπολη το καλοκαίρι του 2020 δεν μπορεί να διεξαχθεί με ασφάλεια ένας σημαντικός αγώνας δίχως θεατές. Γιατί στην Ελλάδα του σήμερα λογικό είναι αυτό που «πρέπει» να γίνει…
