Επιβίωση VΙIΙ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

Βροντάει ο Ολυμπος, αστράφτει η Γκιώνα· το μολογάει σήμερα το ημερολόγιο. Μεταφερόμαστε κάπου ανάμεσα: Μονή Αγάθωνος στις πλαγιές της Οίτης. Εκεί έζησε και πέθανε τέτοιες μέρες του 2004, υπερενενηκοντούτης, ο κατά κόσμον Γιώργος Δημάκος, Γερμανός το καλογερικό, αναγνωρίσιμος στο πανελλήνιο με τα χρυσά γράμματα που χάραξε στην ιστορία ως παπα-Ανυπόμονος.

Οικογένεια πολύτεκνη και πάμφτωχη, αδυνατεί να θρέψει τα δέκα παιδιά της. Το Αγριδάκι Γορτυνίας είναι χτισμένο άλλωστε στα κατσάβραχα. Ο Γιώργος γεννιέται το 1912. Πρωτότοκος. Η μοναδική οδός να εξασφαλίσει τα προς το ζην περνάει από την ιεροσύνη. Τελειώνει το Σχολαρχείο της Βυτίνας στα δεκαεφτά και χειροτονείται μοναχός στα είκοσι ένα. Ο πόλεμος του ’40 τον βρίσκει αδελφό της Μονής Αγάθωνος, στα νεφοκάτωφλα της Υπάτης. Το ’41 εκτελεί προσωρινά χρέη ηγούμενου στη Μονή Δαδίου (Αμφίκλεια).

Υπηρετεί με ζήλο το ποίμνιο και κερδίζει την εμπιστοσύνη του. Οι Ιταλοί του φορτώνουν σταυρό το προεδριλίκι της κοινότητας. Τοποθετούν παγίως άνδρες κύρους στη θέση, κρατώντας τους οιονεί ομήρους. Διόλου τυχαία πέφτει στα χέρια του το βιβλιαράκι του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», που ανάβει στην καρδιά του πατριωτική φλόγα. Το ’χει προσφέρει κι η «Εφ.Συν.»· μην ξεχνιόμαστε.

Νυχθημερόν βοηθά έκτοτε κρυφά την Αντίσταση. Οι ΕΑΜικές προκηρύξεις τυπώνονται στη γραφομηχανή της κοινότητας. Ενα στοιχείο της, όμως, είναι εξόφθαλμα στραβό. Το διαπιστώνει παρατηρητικός φρατέλος συγκρίνοντας τα χαρτιά στον αιωνόβιο πλάτανο της πλατείας. Διατάσσεται η σύλληψή του. Προλαβαίνει να την κοπανήσει στο παρά πέντε. Συναντά τους μαυροσκούφηδες και τον Αρη έξω απ’ την Κουκουβίστα (Καλοσκοπή). Τους κερνά ξεροκόμματα από ευλογιές για κολατσιό. «Θέλω να καταταγώ» λέει στον πρωτοκαπετάνιο. «Δεν θ’ αντέξεις, παππούλη, τις κακουχίες» τον αποτρέπει. Είναι περασμένος σαραντάρης κι ο ηλικιακός μέσος όρος των ανταρτών κάτω απ’ τα είκοσι.

Αγύριστο κεφάλι, επιμένει. Ανυποψίαστο ζουλάπι κεντρίζει την προσοχή του Αρη στο σύδεντρο. Του δίνει την αραβίδα του. Ο καλόγερος βαράει στον γάμο του Καραγκιόζη και, ω του θαύματος, σημαδεύει σωστά. «Χαλάλι σου το ντουφέκι» τον επιβραβεύει ο αρχηγός. Την επαύριο στο χωριό ο καπετάν Λευτέρης Χρυσιώτης συντάσσει τον κατάλογο με τους νεοκαταταγέντες. Ο Γερμανός τον τσιγκλάει απ’ τα χαράματα. Ο στρατολόγος διστάζει μπρος στα ράσα. Ο παπάς απαιτεί την εγγραφή του εμμονικά. Κάποτε περνάει ο Αρης. Κρυφογελάει με τη σκηνή. «Γράψ’ τον. Ανυπόμονος» βγάζει και σ’ αυτόν το αντάρτικο προσωνύμιο με το οποίο μεγαλουργεί στην… αιρετική κανονικότητα της Ιστορίας.