Το σώμα λέει όσα δεν λένε οι λέξεις

Είπα να μείνω ακόμα λίγο στο σώμα και να δανειστώ από τη σπουδαία χορογράφο Μάρθα Γκράχαμ («Το σώμα λέει αυτό που δεν μπορούν να πουν οι λέξεις») σ’ αυτό το καθεστώς μερικής απαγόρευσης που του έχει επιβληθεί σχεδόν παγκοσμίως, τώρα που αρχίσαμε και να το εκθέτουμε στις παραλίες περίπου στη φυσική του μορφή, καλύπτοντας, ενώπιον κοινού, μόνο τα απόκρυφα. Κι ας πιάσω το ξετύλιγμα ακριβώς από εκεί, από τα απόκρυφα· επίθετο βεβαίως ηθικής προελεύσεως· κάποιας ηθικής (από τις πολλές) τέλος πάντων, μην μπαίνουμε στα δύσκολα και μας ζητάει ρέστα ο Πέτσας.

Σκεφτόμουν χθες (στα πολλά ανακατεμένα που σκέφτομαι στους μακρινούς περιπάτους), πόσες χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα, με μύριες απαγορεύσεις, από ηθικές και θρησκείες, αναπαραγόταν (και σε μεγάλους ακόμα πληθυσμούς αναπαράγεται) διά των αποκρύφων, που έμεναν απόκρυφα και στο κρεβάτι κατά τη γενετήσια πράξη (που τη λένε και συνεύρεση). Τα ολόσωμα ζευγαρώματα με γυμνά κορμιά, όχι αποστολικά με σκοπό την τεκνοποίηση, αλλά μόνο για την ευχαρίστηση του έρωτα, είναι σχετικά πρόσφατη υπόθεση.

Η δεκαετία του 1960, ο πόλεμος του Βιετνάμ με τον χιπισμό, τα κινήματα αμφισβήτησης, το «κάνουμε έρωτα, δεν κάνουμε πόλεμο», ο Μάης του ’68… ήταν, χονδρικά, το έναυσμα που τορπίλισε προκαταλήψεις αιώνων και έκανε το γυμνό κορμί πρωταγωνιστή της ερωτικής πράξης· πέρα από «κιλότες» και «σώβρακα».

Απάνω που τα κορμιά άρχισαν να γνωρίζουν το ένα το άλλο (ανεξαρτήτως σεξουαλικών επιλογών· ένα γυμνό κορμί είναι πάντα γυμνό κορμί, έτσι κι αλλιώς) μας πλάκωσε το AIDS. Πέρασαν τα γυμνά κορμιά έκτοτε καμιά τριανταριά χρόνια στην καραντίνα. Και πάνω που το AIDS έπαψε να προκαλεί φόβο θανάτου, μας φορτώθηκε ο Covid-19 κι άντε πάλι το γυμνό κορμί στο απόσπασμα. Μέτρα ναι, όχι όμως και στο πήδημα του ψύλλου…