«Γιατί όλα γραφτήκανε για σένα…»

Η μοναδική Χαρούλα Αλεξίου, η καλλιτέχνις που νιώθουμε όλοι ως δικό μας άνθρωπο καθώς με τα τραγούδια της έχουμε ερωτευτεί, χωρίσει, γλεντήσει, κλάψει, χαμογελάσει, χορέψει, συγκινηθεί, χαρεί, λυπηθεί, πήρε τη δύσκολη απόφαση να σταματήσει να τραγουδάει μετά από 50 χρόνια μιας ασύλληπτης καριέρας τόσο από πλευράς καλλιτεχνικής δημιουργίας όσο και από άποψη εμπορικότητας.

Το γνωστοποίησε προχθές σε συνέντευξή της στον Φώτη Απέργη στο Δεύτερο Πρόγραμμα. «Δεν μπορώ να τραγουδήσω όπως τραγουδούσα παλιά. Και δεν καταδέχομαι να συνεχίσω και να το κάνω αυτό, αν δεν μπορώ να το κάνω καλά. Θα με ακούσετε σε λίγο καιρό σε ένα τραγούδι με τη Γιασμίν, ένα ντουέτο που κάναμε μαζί, στο οποίο έχω γράψει τους στίχους στα ελληνικά εγώ και εκείνη τη μουσική και τους στίχους στα ισπανικά. Το ηχογράφησα πέρσι το καλοκαίρι. Είναι μια μπαλάντα που μπορούσα να πω, αλλά δεν με ακούει η φωνή μου πια και είπα πως είναι καλύτερα να σταματήσω».

«Το “Χειρόγραφο” ήταν το τελευταίο μουσικό που έκανα. Υπήρχε ήδη το πρόβλημα. Όταν με κάλεσε ο Μικρούτσικος να τραγουδήσω στους Βράχους τού είπα “δεν τραγουδάω, Θάνο μου, αλλά θα είμαι εκεί για σένα”. Πήρα λίγο θάρρος και μετά συνεργάστηκα με τον Ξαρχάκο στο αφιέρωμα για τον Ζαμπέτα. Εκεί πήρα την οριστική απόφαση. Είπα “δεν σου αξίζει να συνεχίσεις”. Δεν ήταν κάτι απλό βεβαίως και το πένθησα» είπε χαρακτηριστικά.

Το 1970 ηχογραφεί το πρώτο τραγούδι της -και τι τραγούδι…-, το «Όταν πίνει μια γυναίκα» των Βασίλη Βασιλειάδη και Πυθαγόρα, γνωρίζοντας την πρώτη επιτυχία της. Από τότε δεν κοίταξε ποτέ πίσω… Στην καριέρα της συχνά ρίσκαρε με πρωτοποριακές -για την εποχή που γίνονταν- συνεργασίες, όπως αυτή με τον Νίκο Αντύπα για το «Δι’ ευχών» το 1992.

Δεν είναι τυχαίο ότι έπειτα από 20 χρόνια πορείας ερμηνεύοντας τραγούδια άλλων, αποφάσισε να εκτεθεί γράφοντας δικά της -κάτι που τη διαφοροποίησε από τη γενιά των τραγουδιστών στην οποία ανήκει- κερδίζοντας κι αυτό το στοίχημα.

«Ήθελα να ταραχτώ, να νιώσω ανασφαλής, να τολμήσω, να ξανασυγκινηθώ… Αυτό δεν μπορεί να σου συμβεί μέσα από τη σιγουριά σου, μέσα από τη συνταγή σου…» λέει στο βιβλίο «ΑΛΕΞΙΟΥ» που έγραφε ο Γιώργος Τσάμπρας για τη διαδρομή της μέχρι το 2008 (Κ.ΑΔΑΜ Εκδοτική). Για ένα κομβικό σημείο που τόλμησε την αλλαγή, στο τέλος της δεκαετίας του ’80, η ίδια έχει δηλώσει τα εξής: «Από εκεί και κάτω μπαίνω σε μια κατάσταση αντικομφορισμού. Θέλω να εκτεθώ πλέον πρακτικά. Είναι μια εποχή τρομερή, ο Πόλεμος του Κόλπου, αλλά έπεσαν όλα μαζί. Και μέσα σ’ όλα αυτά εγώ, με τα κομμένα μαλλιά, με αυτή την απίστευτη αφίσα, που κανένας δεν ήξερε “ποια είν’ αυτή”».

Μια απάντηση σε αυτή την… απορία θα μπορούσε να ήταν η ρήση ενός θεατή στο αφιέρωμά της στον Νίνο Ρότα στον «Ελληνικό Κόσμο» το 2011: «Η Χαρούλα είναι η πιο σπουδαία γιατί την αγάπη που πήρε μας την έδωσε πίσω».  

Παρούσα πάντα στους συλλογικούς αγώνες διεκδίκησης αιτημάτων του κλάδου της, συμμετείχε πολλές φορές σε συναυλίες συμπαράστασης όπως για τον Οτσαλάν, τα θύματα από το τσουνάμι, τις απολυμένες καθαρίστριες ή για οργανώσεις όπως οι Γιατροί του Κόσμου και Μαζί για το Παιδί.

«Μην είσαι τώρα νούμερο που βγαίνει και προσπαθεί να φτάσει τη νότα. Αφού δεν μπορεί πια η φωνή σου να το βγάλει αυτό. Σεβάσου αυτό που έχεις κάνει μέχρι τώρα. Δεν γράφω πια τραγούδια. Αν γράψω ξανά, θα περάσει κάποιος χρόνος. Όταν γράφω εγώ τραγούδι, μου βγαίνει αυτόματα να το τραγουδήσω. Οπότε τι να γράψω τώρα;» ανέφερε προχθές στη συνέντευξή της η τεράστια ερμηνεύτρια, που τα τελευταία χρόνια τόλμησε να εμφανιστεί και στο θέατρο: το 2016 στο «Χειρόγραφο», σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη και κείμενο δικό της, και το 2017 στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Οπερέττα» του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου.

Κλείνοντας θυμίζουμε ότι το 1989 η Χαρούλα Αλεξίου, μετά από παρότρυνση του Μάνου Ελευθερίου, εξέδωσε ένα βιβλίο που έγραψε με τίτλο «Η ατελείωτη λέξη» (εκδ. Γνώση). Η λέξη αυτή ήταν «ΕΦΧΑΡΙΣΤ». Δεν θα μείνει όμως ατελείωτη. Εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη μας για τα όσα ανεκτίμητα μας πρόσφερε όλα αυτά τα χρόνια, βάζουμε εμείς το Ω και επιλέγουμε 40 αγαπημένα μας τραγούδια ανάμεσα στα εκατοντάδες που έχει ερμηνεύσει.

Όταν πίνει μια γυναίκα 

Όλες του κόσμου οι Κυριακές

Οδός Αριστοτέλους