Προσγείωση ΜΔ΄

Στη Σουμάτρα και συγκεκριμένα στο Σιμπερούτ ξαναταξίδεψα νοερά χθες. Εγραφα για τις εκκεντρικές γευστικές απολαύσεις των Μενταουάι – ιθαγενούς φυλής που ζει υπό πρωτόγονες συνθήκες στη ζούγκλα. Η παραδοσιακή κοινωνική τους οργάνωση βάλλεται πανταχόθεν από τον υποτιθέμενο πολιτισμό και απειλείται με εξαφάνιση. Το ινδονησιακό κράτος τούς κρατά σε ιδιότυπη καραντίνα. Επιτρέπει, κατόπιν ειδικής αδείας, σε ολιγομελείς ομάδες παράτολμων τουριστών που αναζητούν την περιπέτεια να επισκέπτονται τον τόπο, συμβιώνοντας μαζί τους επί δεκαήμερον.

Αναντιρρήτως πρόκειται για προσηνή και γλυκύτατα άτομα. Οι γυναίκες κυκλοφορούν γυμνόστηθες κι οι παντρεμένες με τροχισμένους κυνόδοντες. Οι άντρες χαράσσουν το κορμί τους με τατουάζ σε γεωμετρικά σχήματα. Αμφότεροι καπνίζουν αρειμανίως. Ο οικοδεσπότης μας έσφαξε για πάρτη μας το πιο τροφαντό απ’ τα κοκαλιάρικα σκυλιά του και μας πρόσφερε σε ποτήρι το αίμα του. Η άρνησή μας ισοδυναμούσε με αγένεια, οπότε ξεκαθάρισα στην παρέα πως θα δοκιμάσω το κρέας.

Για να πούμε τη μαύρη αλήθεια, είχα σκυλοβαρεθεί τις άθλιες σπεσιαλιτέ του Ούτσο, του οδηγού μας: νερόβραστο ρύζι ή νουντλς επί καθημερινής βάσεως, πασπαλισμένα με καυτερές κέτσαπ. Ο κολλητός μου δήλωσε πως αν φάω σκύλο θα μου κόψει την καλημέρα. Ηξερα ότι δεν το εννοεί. Το σφαχτό, άλλωστε, μοσχομύριζε ήδη στη φωτιά συνοδεία λαχανικών. Ο Μήτσος έστρεψε αποδοκιμαστικά το πρόσωπο, καθώς πλαισίωνα ανακούρκουδα τον κύκλο τους. Μου ’τυχε μερίδα απ’ το μπούτι.

Κάπως σκληρούτσικη σάρκα, ίσως επειδή δεν είχε προλάβει να σιτέψει. Εφερνε προς το κατσίκι, αφήνοντας υπόξινη επίγευση. Σίγουρα, όμως, είχα ξαναφάει. Ας όψονται τα ύποπτα ταβερνεία των νεανικών μας χρόνων. Βάση της διατροφής της φυλής αποτελεί το «σάγκου». Κάτι σαν το δικό μας ψωμί. Το τρίβουν σε μεγάλα χωνιά από πλατιά φύλλα και το ρίχνουν στη χόβολη. Βρομοκοπάει ο τόπος χλωροφύλλη. Δοκίμασα, τελικά, την τρίτη μέρα και δεν το βρήκα άνοστο.

Οι Μενταουάι καλλιεργούν τα βρώσιμα αρτόδεντρα σε έδαφος σκεπασμένο με νερό καμιά ώρα απόσταση απ’ την καλύβα τους για να μην κινδυνεύουν απ’ τα κουνούπια. Κόβουν τον κορμό, τον ξεφλουδίζουν και τον τοποθετούν εγκαρσίως σε μονόξυλο παροπλισμένο κανό. Κάθονται ανά ζεύγη αντικριστά και τον ξύνουν πηγαινοφέρνοντας επιμήκη σανίδα με σαρανταπεντάρες πρόκες καρφωμένες στο μέσον της.

Υστερα γεμίζουν τη βάρκα νερό και πατούν ακούραστα την ψύχα σαν σταφύλια. Αφαιρούν κατόπιν την τάπα και αφήνουν τον πολτό να στεγνώσει. Τον τεμαχίζουν όταν ξεραθεί και κουβαλούν τα κομμάτια στο σπίτι. Τρίβεται εύκολα με τα δάχτυλα. Αναμειγνύουν τα τρίμματα με ξεραμένα φρούτα για περισσότερη νοστιμιά. Με μπανάνα είναι άπαιχτο. Φίλος γεωπόνος μας εξήγησε πως οι πρωτόγονοι μπορούσαν να αφομοιώνουν τα θρεπτικά του στοιχεία μασώντας το απευθείας από το δέντρο. Χάσαμε οι σύγχρονοι τους φρονιμίτες και εκφυλίστηκε η σκωληκοειδής μας απόφυση. Πατάτε, ποδαράκια μου, οπότε. Αγριεύει τον άνθρωπο η άτιμη η κλεισούρα κι η απομόνωση. Βλέπω να ξαναβγάζουμε οσονούπω, όχι μόνο φρονιμίτες, αλλά και χαυλιόδοντες.