ΠροσγεΙΩΣΗ ΜΗ΄

Μεταχρονολογημένο Πάσχα κάναμε προχθές. Και τι Πάσχα! Με τις ακριβείς προδιαγραφές των πατροπαράδοτων ειωθότων. Στην αγνή ημεδαπή ύπαιθρο –εξυπακούεται– με οβελία, κοκορέτσι, άφθονο τσίπουρο, κρασί και τα συμπαρομαρτούντα: μουσική, χορός, τραγούδι και πάνω απ’ όλα εκλεκτή συντροφιά. Μισή ντουζίνα παλιόφιλοι, που ανταμώσαμε σκάρτες κάνα-δυο φορές την περίοδο του εγκλεισμού, είπαμε να ξεδώσουμε –έτσι για το γαμώτο– και να γιορτάσουμε μονοκοπανιάς τη βαθμιαία άρση της καραντίνας.

Εβαλαν το πάντα φιλόξενο εξοχικό τους στην ακτή Αγκώνας Καλάμου Αττικής η Γιούλη κι ο Τάκης, όπου αρχίσαμε να καταφθάνουμε από νωρίς το πρωί η Ευτυχία κι ο Σάββας, η Αθηνά με τον Γιάννη, η Μαίρη και ο Παύλος, η Γουέντι κι εγώ, κουβαλώντας τερψιλαρύγγια εδώδιμα και πρωτίστως την καλύτερή μας διάθεση. Τα νεότερα μέλη της ομήγυρης, Δήμητρα και Πέτρος, ετοίμασαν αποβραδίς το ενδεδειγμένο δεκατιανό της χρονιάρας ημέρας: λαχταριστή αυγοκομμένη μαγειρίτσα. Το αρνί αγοράστηκε ρεφενέ από βοσκό της ευρύτερης περιοχής και οι επιπλέον αντεριές από παρακείμενο χασάπη.

Θρεμμένα αρκούντως τα κάρβουνα από τις εννιά, τοποθετήθηκαν κατά μήκος του λάκκου στο τέρμα του αδιέξοδου χωματόδρομου, ανταμείβοντας το περιστρεφόμενο σφαχτό με μεθυστική τσίκνα. Το πλαισιώναμε ένας ένας, καθισμένοι αναπαυτικά σε όρθιους τσιμεντόλιθους, ανάμεσα σε καταπράσινες περικοκλάδες υπό τη σκέπη ολάνθιστης λεμονιάς. Τηρήσαμε στο μέτρο του δυνατού τις αποστάσεις ασφαλείας, καίτοι δεν καταφέραμε να αντισταθούμε στον πειρασμό της ανταλλαγής σταυρωτών, αναστάσιμων ασπασμών.

Ευδαιμονία και ευωχία. «Αληθώς ανέστη» επαναλαμβάναμε διαρκώς, παρότι άθεοι, τσιμπώντας ορεκτικά, κουτσοπίνοντας και κουβεντιάζοντας λαίμαργα. Θυμηθήκαμε ώς και τους στριφνούς καθηγητές του Γυμνασίου, που ορισμένοι από εμάς θα τσουρούφλιζαν, υπέργηρους πια, στη σούβλα με ευχαρίστηση. Στο τραπέζι στρωθήκαμε δεκατρείς, κάτι που πέρασε εντελώς απαρατήρητο ακόμα και στους πλέον προληπτικούς, καθώς η Στελλίτσα μετράει τουλάχιστον για δυο. Και βάλε. Τ’ όνομά της σημαίνει «αστεράκι» στα ιταλικά, αλλά το πηγαίο της χαμόγελο επισκιάζει ολόκληρο τον έναστρο ουρανό με το φεγγάρι και τους γαλαξίες μαζί.

Ξελογιάζουν η αφοπλιστική ζωτικότητα και η γλύκα της. Εδωσε τσαμπουκαλεμένες μάχες στα πεντέμισι χρόνια της και βγήκε νικήτρια από καταστάσεις που θα λύγιζαν σκληροτράχηλους ενηλίκους. Ουδόλως πτοήθηκε μολαταύτα. Η μασκότ αναδείχτηκε ψυχή της παρέας, αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια του πατιρντί. Μας ξεσήκωσε να φχαριστηθούμε το κρυφτό σαν παιδιά, να ξεκαρδιστούμε με αξέχαστες ατάκες αθάνατων κωμικών και να λικνιστούμε οινοβαρείς στα βήματα ξέφρενων θρακιώτικων και νησιώτικων ρυθμών. Δύσκολα κρύβονται οι μεγάλες συμπάθειες.

Η επιθυμία της χαρισματικής μας φιλενάδας οδήγησε σύσσωμη την τρεκλίζουσα κουστωδία αργά το απόγευμα στην κατάμεστη παραλία, όπου τη θαυμάσαμε να κολυμπά σαν δελφίνι, ακροβολισμένοι τουρτουρίζοντας στα πέριξ βραχάκια. Της ευχόμαστε ολόψυχα να εξακολουθεί να κλέβει καρδιές, κερδίζοντας σε ευκολότερους στίβους, γελαστή και ακαταπόνητη, ώς τα βαθιά της γεράματα. Στους δε εαυτούς μας, καλά κουράγια, ώστε να μετατρέψουμε σε Λαμπρή κι άλλες ανυποψίαστες Κυριακάδες.