Οι γενιές που δεν μπορούν να ανασάνουν

Ολοένα εξαπλώνεται το ας το πούμε κίνημα «Δεν μπορώ να ανασάνω», κατά βάθος, όμως, όλο και πολλαπλασιάζονται οι άνθρωποι στον πλανήτη που δεν μπορούν πραγματικά να ανασάνουν.

Αυτό συμβαίνει με πολλούς τρόπους: είτε το περιβάλλον είναι δηλητηριώδες από βιομηχανικά λύματα και καυσαέρια, που δεν επιτρέπουν την κυκλοφορία οξυγόνου, είτε οι χώρες εμπλέκονται σε εμφυλίους ή δέχονται μολυσματικές, «δημοκρατικές» επιθέσεις από άλλες εχθρικές· πολλοί πνίγονται στα νερά της Μεσογείου προσπαθώντας να πλεύσουν προς αναζήτηση καλύτερης τύχης από αυτήν που τους επιφυλάσσει η εμπόλεμη πατρίδα τους· Αφροαμερικανοί δολοφονούνται εν ψυχρώ από λευκούς αστυνομικούς, είτε ποδοπατιούνται στον λαιμό έως ότου ξεψυχήσουν από την έλλειψη ανάσας· χρήστες ουσιών πεθαίνουν στη μέση του δρόμου από μπασταρδεμένα ναρκωτικά [δεν μπορούν να ανασάνουν οι δόλιοι]· άστεγοι πεθαίνουν από την παγωνιά και από στέρηση τροφής στις μεγαλουπόλεις του κόσμου, όπως και εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από ασιτία και αρρώστιες.

Γεμίζουν φυλακές και ψυχιατρεία από πεινασμένους παραβάτες με θολωμένο μυαλό [η πείνα είναι το μεγαλύτερο θηρίο], άνεργοι οδηγούνται στην αυτοκτονία γιατί έχουν χάσει κάθε αξιοπρέπεια.

Στις περίφημες δυτικές «δημοκρατίες» επικρατεί μέρα τη μέρα το αστυνομικό κράτος, διαχέοντας τον φόβο και τον τρόμο στους πολίτες. Βοηθούντος του κορονοϊού βρήκαν θαυμάσια ευκαιρία οι εξουσίες να δοκιμάσουν τις μεθόδους του μέλλοντος, που μας επιφυλάσσουν.

Το μέλλον αυτό έχει αρχίσει να διαφαίνεται: μέλλον χωρίς ανάσα, αφού ο χώρος δραστηριότητας συρρικνώνεται και περιορίζεται σε ελάχιστα τετραγωνικά, όπου απουσιάζει ο αέρας και ο ήλιος (και η χαρά και η ευθυμία, το γέλιο και ο χορός κ.λ., όλα εκείνα δηλαδή, που δίνουν ζωή [ανάσα] στους ανθρώπους).

Αλλα τι λέω για μέλλον -το μέλλον έχει ήδη εισχωρήσει στο παρόν [μας] για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ανθρωπότητας, φθίνουσας και απούσας τελικά της κοινωνικής αντίδρασης-εξέγερσης. Το μεγάλο πρόβλημα θα το αντιμετωπίσουν οι νέες γενιές, όσοι βρίσκονται γύρω στα τριάντα, όσοι ηβάσκουν ή κάνουν τα πρώτα τους βήματα σε αυτόν τον ασφυκτικό κόσμο, σε έναν κόσμο χωρίς οξυγόνο και με διογκούμενα τα κατασταλτικά μέτρα και μέτρα [καλή ώρα] εγκλεισμού.

Ολα αυτά δεν είναι προς πανικόν, αν και είναι η πραγματικότητα -πρέπει, όμως, κάπως, οι νέες γενιές να αντισταθούν στα επερχόμενα ολοκληρωτικά καθεστώτα των οποίων οι δομές δοκιμάζονται και στήνονται καθημερινά, στην Αμερική και σε όλο τον πλανήτη.

Αλλα και όσοι καταφέρνουμε να ανασαίνουμε ακόμη, με τεχνητές αναπνοές δεν ανασαίνουμε; Με λίγες ελευθερίες και δικαιώματα, με μερικά ψιχία που τα αποκαλούν κοινωνικά επιδόματα, με δήθεν δωρεάν παιδεία και υγεία [και αυτό είναι μέγα ψεύδος], με δικαίωμα να πάμε λίγες μέρες διακοπές και άλλα κεκοσμημένα δεσμά. Οπως και να χει, οι νέοι πρέπει να συνεννοηθούν, προτού να είναι πολύ αργά γι’ αυτούς.

ΥΓ.: Πόσο θλιβερή, συν τοις άλλοις, η γειτνίαση των εννοιών στον «όρο», γιατί όρος είναι πλέον, «πλούσιος αριστερός». Και πόσο πιο θλιβεροί όσοι υπερασπίζονται αυτή τη γειτνίαση, με ζέση μάλιστα -και χωρίς αιδώ φυσικά.