Μεγάλο Σάββατο, 18 του Απρίλη 2020
Είμαι μπροστά στη σελίδα 66, «Ανοιχτό Βιβλίο» της «Εφημερίδας των Συντακτών» και μόλις διάβασα το άρθρο του δημοσιογράφου Αριστοτέλη Σαΐνη: «Μνήμη Περικλή Κοροβέση».
Είμαι η Λίνα Βαζαίου, παλαιά βιβλιοθηκάριος, και η εφημερίδα σας με κάλυπτε και εξακολουθεί να με καλύπτει πολλαπλά, πολλά χρόνια τώρα. Εύχομαι να κρατήσετε γερά αυτές τις δύσκολες εποχές που ζούμε. Ομολογώ ότι χρειάζομαι, όπως πολύς κόσμος ακόμη χρειάζεται την έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση που αγωνιζόσαστε να μας παρέχετε.
Ας ξαναγυρίσω όμως στον λόγο που με κάνει να σας γράψω:
Πάντα έτρεχα, ανοίγοντας την εφημερίδα, πρώτα στο κομμάτι «Πολιτική» να βρω τον φίλο μου «Στο κέντρο του περιθωρίου»! Τα τελευταία Σαββατοκύριακα, όμως, δεν υπήρχε και τον σκέφτηκα…
Ημουν νέα όταν είχαν έρθει τα άγρια χρόνια της δικτατορίας που τόσο μας σφράγισαν ως κοινωνία, ως λαό. Ημουν νέα όταν διάβασα τους «Ανθρωποφύλακες», τη συγκλονιστική του μαρτυρία για την ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Το πρώτο, όπως γράφετε, «αντιδικτατορικό κείμενο, εξαιρετικό δείγμα της λογοτεχνίας-ντοκουμέντο, που φανέρωνε την ιστορία ανείπωτης φρίκης του 20ού αιώνα». Συνεχίζω με κάποια λόγια του αξέχαστου Περικλή Κοροβέση που περιλαμβάνετε στο άρθρο σας:
…«Ιδεολογικά θα έλεγα πως είμαι “κοροβεσιστής” και δεν θέλω κανένα οπαδό, γιατί θα μου τα κάνει σκατά!».
Τελειώνετε το άρθρο σας με την άλλη του αγωνία: «Η τάξη του κόσμου έχει διασαλευτεί, με την ταπεινή μου γνώμη θεωρώ την πιο μεγάλη απειλή της ζωής στον πλανήτη μας την αδιαφορία».
Ακολουθεί δικό μου κείμενο εμπνευσμένο από άρθρο του Περικλή Κοροβέση δημοσιευμένο στο «Κέντρο του Περιθωρίου». Πρέπει να ήταν Μάιος του 2017. Ηταν γραμμένο πρόχειρα, με μολύβι, σε σελίδα του ημερολογίου μου με ημερομηνία: Σάββατο 6 Μαΐου 2017.
Θέλω να μην πεθάνω ακόμα για να βρω τον εαυτό μου, έγραφα.
Είσαι 77 χρόνων, τι ψάχνεις;
Ψάχνω γαλήνη και νόημα γιατί πέφτω συνέχεια σε τοίχους και τους δέχομαι ως κισμέτ. Μέσα μου όμως ακόμα επαναστατώ και θα επαναστατώ, γιατί η αλήθεια των άλλων δεν είναι η δική μου αλήθεια!
Στη σημερινή «Εφημερίδα των Συντακτών» (6 Μαΐου 2017), ο Περικλής Κοροβέσης για άλλη μια φορά, αλλά αυτήν καθοριστικά, μου έδωσε θάρρος… και να είναι μόνο λόγια (που δεν το πιστεύω), υπάρχει ελπίδα, αυτήν θέλω να αφήσω στα εγγόνια μου, στη νέα γενιά. Αυτό το βαθύ σκοτεινό τούνελ που περάσαμε και ακόμη περνάμε, να ’χει ένα τέλος. «Οχι αναρχία, και εγώ θεωρώ πως κληρονομιά μας είναι όλη η σοφία της Ανθρωπότητας».
Από το Ντίσελντορφ έρχεται η συμβουλή της καθηγήτριας του Ελληνικού Σχολείου στους μαθητές της:
«Να πάρετε τη γνώση και στις δυο γλώσσες, να μην αποκοπείτε. Να σπουδάσετε και να δουλέψετε πάνω σ’ αυτό που αγαπάτε και όχι δουλειά για τα λεφτά μόνο!».
…και προσοχή, όχι παρωπίδες.
Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα.
