Ανατρίχιασε καλή εξ ευωνύμων γειτόνισσα, αντικρίζοντας κάποτε να σταματά απαστράπτουσα λιμουζίνα σε γκουρμέ ρεστοράν της Κίνας, τον μεγιστάνα επιβάτη να παραγγέλνει αίμα φρεσκοσφαγμένου φιδιού, αναμεμειγμένο με απροσδιόριστο αλκοολούχο σε νεροπότηρο –κάτι σαν ζεστό τονωτικό τύπου «Ρεντ Μπουλ» με λιγότερη χημεία–, να το κατεβάζει στο πόδι άσπρο πάτο και να αποχωρεί καρδαμωμένος με το αυτοκίνητο. Η όντως σοκαριστική εικόνα προκαλεί τον ίδιο αποτροπιασμό που νιώθει κάθε ξένος, βλέποντάς μας να ξεκοκαλίζουμε βατραχοπόδαρα πανέ, να ρουφάμε σαλιγκάρια στιφάδο, να αλατοπιπερώνουμε μυαλά και μάτια μηρυκαστικών ή να καταβροχθίζουμε τα εντόσθιά τους, μαγειρεμένα με λαχταριστούς τρόπους. Τα δεινά μας, ωστόσο, δεν οφείλονται στην κατανάλωση τόσο ξεχωριστών εδεσμάτων.
Ιδιότυπες διατροφικές συνήθειες αναπτύσσουν όλοι οι λαοί, πανθομολογουμένως όμως οι Κινέζοι το παρακάνουν, αντλώντας θρεπτική αξία από πτερωτά, τετράποδα και έρποντα είδη πανίδας ανεξαρτήτως μεγέθους και συνομοταξίας. Δεν ευθύνονται, παρά ταύτα, τα δόλια τα ζωντανά για την εξάπλωση της πανδημίας, σύμφωνα με εγκυρότατες λοιμωξιολογικές μελέτες. Επισκέφθηκα άλλοτε με εκλεκτή παρέα την μικράν νήσον Σιμπερούτ, δυτικά της Σουμάτρας, φιλοξενούμενος επί δέκα ημέρες από την πρωτόγονη φυλή των Μενταουάι, οίτινες τρέφονται κατά βάσιν με αρτόδεντρα και εύχυμους καρπούς της οργιώδους βλάστησης. Δοκιμάζουν και κρέας ενίοτε: ημιάγριους χοίρους με χαυλιόδοντες και καχεκτικά σκυλιά τα οποία εκτρέφουν με αμφίβολη επιτυχία στο κατώι της καλύβας τους.
Μεζεδιάζουν επίσης μικροσκοπικά πιθηκάκια που κυνηγούν μανιωδώς με ιοβόλα βέλη στη ζούγκλα. Κατόπιν κρεμούν τα κρανία τους σε λεπτοπλεγμένη τριχιά και τα μοστράρουν στην πρόσοψη του ενδιαιτήματος, αποδίδοντάς τους αποτροπαϊκές ιδιότητες και κάνοντας ταυτοχρόνως φιγούρα για την αξιοσύνη της οικογένειας. Μακάβριο θέαμα στην αρχή, αλλά το συνηθίζεις βαθμηδόν ως εξεζητημένη εκδοχή διακόσμησης. Την παραμονή της αναχώρησής μας, αμέσως μετά το πρόγευμα, ο οικοδεσπότης μας αποκεφάλισε τελετουργικά οστεώδη σκύλο μπρος στα κατάπληκτα και εισέτι τσιμπλιασμένα μάτια μας. Επειτα ύψωσε το σφάγιο πάνω από μια τενεκεδένια λεκάνη κι άφησε να τρέξει το αίμα ίσαμε την τελευταία σταγόνα. Γέμισε ευμέγεθες ποτήρι και το πρόσφερε στον πρώτο από μας. Ημαστε, βλέπεις, τα τιμώμενα πρόσωπα.
Αρνηθήκαμε ένας ένας στη σειρά το αλλόκοτο κέρασμα, παρά τις επίμονες προτροπές του, με όση ευγένεια μπορούσε να δείχνει η σηκωμένη κάγκελο τριχοφυΐα μας. Κάλεσε τότε τα παιδιά της ομήγυρης, που ήπιαν με βουλιμία από δυο κούπες έκαστον. Υστερα έδωσε στους γέροντες και μετά στις γυναίκες. Δεν περίσσεψε για τον ίδιο. Το αντιμετώπισε με την ικανοποίηση πάτερ φαμίλια που μόλις πρόσφερε στους οικείους του το γευστικότερο και δυναμωτικότερο ρόφημα. Προτού σπεύσετε να χαρακτηρίσετε κανιβαλισμό την όλη διαδικασία, ρωτήστε τους πολιτισμένους Γερμανούς και τους κατοίκους των χωρών του Βίσεγκραντ που πετάνε τη σκούφια τους για «μπλούτβεστ» – τα διαβόητα λουκάνικα από πηχτό αίμα. Προσωπικά μου πέφτουν βαριά. Τα λατρεύουν, ωστόσο, εκλεκτικοί φίλοι. Τα βρίσκουν στα πολωνικά μπακαλικάκια και τα σερβίρουν σε ντελικατέσεν οινοποσίες.
