Το χθεσινό διάγγελμα του πρωθυπουργού είχε στόχο να καθησυχάσει, να εμψυχώσει αλλά και να κολακεύσει τον λαό και να τον προειδοποιήσει – και από αυτή την άποψη ήταν πετυχημένο. Σε πολλά σημεία της, η ομιλία του ήταν ανθρωποκεντρική, ίσως και να συγκίνησε κάποιους, καθώς εστίαζε στους μέχρι χθες «ταπεινούς και καταφρονεμένους» που όμως σήμερα έχουν γίνει πιο απαραίτητοι από κάθε άλλη φορά.
«Μαχητές της νέας καθημερινότητας» χαρακτήρισε ο Κυρ. Μητσοτάκης «τα παιδιά που μεταφέρουν έτοιμο φαγητό». Όμως οι ίδιοι δεν αυτοπροσδιορίζονται ως «παιδιά» αλλά ως εργαζόμενοι (πολλοί από αυτούς είναι μεσήλικες) που εδώ και πολλά χρόνια διεκδικούν αξιοπρεπείς και ασφαλείς συνθήκες εργασίας, γυρεύουν δηλαδή το δίκιο τους και δεν το βρίσκουν. Δεν είναι οι «μικροί» του μαγαζιού, δεν είναι ο μικρός του κουρέα, δεν είναι ο βοηθός του σερβιτόρου -«Παιδί! Φέρε δυο μπίρες!»
Για πόσα «παιδιά» που σκοτώθηκαν στην άσφαλτο καθώς έτρεχαν να φέρουν τους καφέδες ή το έτοιμο φαγητό μας έχει ποτέ νοιαστεί, έχει στείλει ένα λουλούδι στην κηδεία τους ο κ. Μητσοτάκης ή κάποιος από τις τελευταίες κυβερνήσεις; Κι όμως αυτά τα παιδιά υπήρχαν, δεν ήταν αόρατα, όπως αόρατοι δεν ήταν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα των δρόμων, των σταθμών των τρένων, των νοσοκομείων, όλοι αυτοί που διαμαρτύρονταν, που διαδήλωναν χωρίς κανείς από τις κυβερνήσεις και τα επίσημα ΜΜΕ να τους ρίχνει μια ματιά. Αόρατοι και ορατοί α λα καρτ.
Στο μέλλον εμείς (οι πολίτες, οι πελάτες) «θα ανησυχούμε αν το παλικάρι στο μηχανάκι δεν φοράει το κράνος του». Από χθες θα έπρεπε να ανησυχεί η κυβέρνηση για τα «παλικάρια» ή μάλλον για τους εργοδότες τους που δεν τους χορηγούν κράνος και προστατευτικό μπουφάν. Όσο για τις «γυναίκες και τους άντρες που θα αδειάζουν τους κάδους της γειτονιάς», μόνιμους ή συμβασιούχους των έξι μηνών ή ενοικιαζόμενους, αυτό που τους λείπει είναι κάτι παραπάνω από την «καλημέρα» μας. Αν ο κ. Μητσοτάκης ήταν υποψήφιος στις Πανελλήνιες Εξετάσεις και το θέμα της έκθεσης ήταν «Πώς οι αόρατοι άνθρωποι έγιναν ορατοί», σίγουρα θα έπαιρνε καλό βαθμό.
Ως λαός «δείξαμε τον καλύτερό μας εαυτό». Όμως δεν το κάναμε επειδή «έχουμε μεγάλες εσωτερικές δυνάμεις και αντοχές» ή, έστω, μόνο γι’ αυτό. Αλλά κι επειδή φοβηθήκαμε κι επειδή η πολιτισμένη συμπεριφορά, η συμμόρφωση με τα περιοριστικά μέτρα είναι εργαλείο επιβίωσης. Και η πολυσυζητημένη «εμπιστοσύνη προς το κράτος» δεν χτίζεται μέσα σε λίγες εβδομάδες έκτακτων συνθηκών.
«Θα μοιραστούμε τα βάρη της κρίσης με τρόπο δίκαιο, όπως το κάνουμε μέχρι σήμερα», είπε ο κ. Μητσοτάκης. Και οι πέντε τελευταίες λέξεις είναι που κάνουν ακόμα και τα παλικάρια να φοβούνται και να μην πείθονται για «το μέρισμα από την αναπτυξιακή έκρηξη που θα ακολουθήσει».
-320x213.jpg)
