Μετά την Ιζαμπέλα Ροσελίνι, τη Λένα Κιτσοπούλου, τους Μαρία Παπαδημητρίου, Αντώνη Φωνιαδάκη, Βασίλη Κεκάτο, Ευθύμη Φιλίππου, Σίμο Κακάλα, Δημήτρη Καραντζά ήρθε η σειρά για μερικούς ακόμα καλλιτέχνες να μπουν στον κόσμο του «Enter». Το Ιδρυμα Ωνάση συνεχίζει να συνομιλεί με την εποχή, τη στιγμή και την κατάσταση, να μοιράζεται και να δημιουργεί, ανέπαφα μεν, αλλά με την ίδια αγάπη για τον πολιτισμό, τους καλλιτέχνες και το κοινό (όλα τα έργα είναι φτιαγμένα στην περίοδο της καραντίνας, μέσα σε 120 ώρες).
Αυτήν την εβδομάδα, λοιπόν, στον κατάλογο των έργων που έχουν φτιάξει καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο έπειτα από ανάθεση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση και του Onassis USA προστίθεται το Chocolate Factory Theater. Ο οργανισμός, που αποτελεί μια πολύ δυνατή φωνή μέσα στην πόλη της Νέας Υόρκης για την ευαισθητοποίηση πάνω στη δύναμη των τεχνών, συμμετέχει με διάφορα έργα (onassis.org/enter).
H σχεδιάστρια φωτισμών και διευθύντρια λειτουργίας του Factory, Mαντλίν Μπεστ, και ο σκηνοθέτης, κινηματογραφιστής και καλλιτεχνικός διευθυντής του, Μπράιαν Ρότζερς, αναρωτιούνται στο «4 Fixations» πώς το τέλος του κόσμου μπορεί να είναι τόσο βαρετό. Το βίντεο περιλαμβάνει οικιακές ηχογραφήσεις σε modular συνθεσάιζερ που έγιναν σε μισοκοιμισμένη κατάσταση, καθώς και απόκοσμες εικόνες (γυρισμένες συχνά με υπερβολικά κοντινά πλάνα). Αναφέρεται, δε, στους νυχτερινούς τρόμους που ελλοχεύουν στην καθημερινή εμπειρία της παρατεταμένης απομόνωσης.
Ο περφόρμερ και ντιζάινερ Tei Blow ανασυνθέτει τα «Δοκίμια οκνηρότητας» του Γιοσίντα Κένκο και μας εμβαπτίζει στον κόσμο του μοναχού του Ζεν και ποιητή μεταμορφώνοντας το σπίτι του σε σκηνικό χώρο. Στο έργο του «Essay in idleness» (συνδυάζει ζωντανές περφόρμανς, βίντεο και ήχο) διερευνά 88 αντικείμενα από το σπίτι του και την επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή του, πλαισιώνοντας τον κόσμο του Κένκο στον δικό του.
Ο Κeyon Gaskin κάνει με το «How to get away with westworld» ένα σχόλιο στο πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον δυτικό κόσμο, ενώ η περφόρμερ, video artist και ηθοποιός Dynasty Handbag (κατά κόσμον Τζιμπς Κάμερον που ζει στο Λος Αντζελες) προετοιμάζεται στο «Untitled Emergency» για μια αόριστη καταστροφή.
Οι New York Times έχουν αποκαλέσει τις παραστάσεις της τις «πιο διασκεδαστικές και πιασάρικες, ιδανικές περφόρμανς που έχουμε δει εδώ και χρόνια». Ετσι και αυτή τη φορά πρέπει να ετοιμάσει ένα σακίδιο έκτακτων περιστάσεων. Ποια είναι τα απαραίτητα που θα πάρει μαζί της στο άγνωστο μέλλον; Υπάρχει ένα και μοναδικό αντικείμενο, το οποίο να εγγυάται μια για πάντα την επιβίωσή της, την αυτοεκτίμηση, το όμορφο παρουσιαστικό της;
Τέλος, η χορογράφος και καλλιτεχνική διευθύντρια της ομάδας Big Dance Theater, Annie-B Parson, αποδομεί ό,τι μας ζητείται να κάνουμε προκειμένου να αποτρέψουμε την εξάπλωση της ασθένειας. Πώς το αποδίδει χορευτικά; Τοποθετεί απέναντι από ένα βίντεο που δείχνει χορευτές σε αποστάσεις 2 μέτρων (6 ποδιών, εξ ου και ο τίτλος «6’») την ανάγνωση ενός ημερολογιακού διαλογισμού σχετικού με τα πρωτόκολλα και τις συμπεριφορές που επιβάλλει στον κόσμο ο Covid-19.
-320x213.png)
