Ένα τραγούδι απ’ τα παλιά για τη στενοχώρια του ερωτικού αποχωρισμού παραδόξως ταιριάζει και στους σημερινούς έγκλειστους του κορονοϊού, που κρατιούνται μακριά από όσους θέλουν και αγαπούν εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων.

Τα επίθετα «σπουδαίος» και «μεγάλος» περισσεύουν όταν έχουμε να κάνουμε με ιερά τέρατα του ελληνικού λαϊκού πενταγράμμου, όπως ο συνθέτης Απόστολος Καλδάρας και ο ερμηνευτής πολλών τραγουδιών του Πρόδρομος Τσαουσάκης – που ήταν ρεμπέτης, μάγκας αλλά και ψάλτης βυζαντινής μουσικής.

Ο ανατολίτικος λυγμός της μουσικής του Καλδάρα, που έρχεται από άλλες στερημένες εποχές, ίσως μοιάζει ψεύτικος όταν ακούγεται στα σαλονάκια των τηλεοπτικών πλατό από βαλαντωμένους ημι-διάσημους που  κοπιάρουν το λαϊκό και το ευτελίζουν. Όμως η βραχνή δωρικότητα του Πρόδρομου Τσαουσάκη δεν έχει πάνω της τίποτα το κάλπικο, τίποτα το φτιασιδωμένο, τίποτα το περιττό.