Παραπάνω κιλά: τεκμήριο εικόνας

Τα πρώιµα παιδικά βιώµατα είναι κράµα φαντασιώσεων και πραγµατικότητας. Χαρακτηρίζονται από παθιασµένες επιθυµίες, ανεξέλεγκτες ορµές και βρεφικά άγχη. Η πείνα, για παράδειγµα, αναµοχλεύει την επιθυµία καταβρόχθισης των πάντων, αλλά και τον φόβο ότι θα καταβροχθιστούµε από τον κάθε άλλο∙ η επιθυµία ελέγχου και ανεξαρτησίας συνδέεται µε φόβους χειραγώγησης ή εγκατάλειψης∙ ο αποχωρισµός από έναν σηµαντικό φροντίζοντα µπορεί να µας κάνει να αισθανόµαστε εκτεθειµένοι, αβοήθητοι και µόνοι∙ η αγάπη για τον ένα γονέα ενέχει τον κίνδυνο απώλειας της αγάπης του άλλου. Οι πρώιµες επιθυµίες και οι πρώιµοι φόβοι εποµένως καταλήγουν σε συγκρούσεις, που όταν δεν µπορούν να επιλυθούν απωθούνται και γίνονται ασυνείδητες/-οι.

Την άκουγα και την κοιτούσα πολύ προσεκτικά όταν ανοίγαμε συζήτηση. Αν και ερχόταν ήδη τρεις μήνες, δεν ήξερα πολλά για εκείνη. Οι κουβέντες της περιορίζονταν στο πόσο δυσαρεστημένη ήταν από τον εαυτό της τις φορές που χαλούσε τη διατροφή της ή στο κατά πόσο ήταν ικανοποιημένη όταν καταφερνε να εφαρμόσει κατά γράμμα την υγιεινή διατροφή της.

Ηταν μια πολύ γλυκιά κοπέλα είκοσι εφτά ετών, με τα πιο χαμογελαστά μάτια που έχει την ευκαιρία να συναντήσει κανείς. Η ίδια χαμογελούσε σπάνια, αλλά τα μάτια της τα αποκάλυπταν όλα. Μελαχρινή, με μακριά μαλλιά και λευκό δέρμα και με κάποια κιλά παραπάνω. Οχι πολλά.

Από τα λίγα που μου είχε εκμυστηρευτεί, η εργατικότητά της και οι ικανότητές της δικαιολογούσαν την ωριμότητα που κουβαλούσε.

Απέναντί μου είχα μια πολύ συγκρατημένη γυναίκα. Ηταν σε όλα μαζεμένη, καθόλου ικανοποιημένη από την αποτελεσματικότητά της και με μια χρόνια δυσκοιλιότητα που δεν ήταν καθόλου αδικαιολόγητη, παρ’ όλο που, όπως δήλωνε, περιλάμβανε πολλές ίνες στη διατροφή της.

Από πολύ νωρίς διαπίστωσα ότι δεν μίλαγε για το πώς ένιωθε∙ το μόνο που είχε εκφράσει ήταν πως είχε πάρα πολύ άγχος.

Η διαρκής επικριτική της στάση απέναντι στις διατροφικές της συνήθειες, η κατηγορηματική ακύρωση εκ μέρους της κάθε θετικής συμπεριφοράς της, ήταν το μόνιμο θέμα των συζητήσεών μας.

Μπορούσε να εστιάσει και να υπερασχοληθεί με αυτοκατηγορίες για τη διατροφική παραβίασή της σε ένα γεύμα μίας ημέρας, ενώ παρέλειπε να δει πόσο άψογη δουλειά έκανε με τα γεύματά της τις υπόλοιπες έξι ημέρες. Ασχολιόταν συνεχώς με το τι δεν έκανε σωστά και όχι με το τι έκανε σωστά. Και τα σωστά της ήταν πολλά παραπάνω.

Η Λένια δεν είχε πραγματική εικόνα του εαυτού της. Η αντίληψη που είχε για την ίδια βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με όσα διέκρινα εγώ σε εκείνη. Είχαμε αντιδιαμετρικά διαφορετικές απόψεις για το άτομό της.

Πώς όμως είχε διαμορφώσει αυτή τη διαστρεβλωμένη αυτο-εικόνα; Γιατί παρατηρούσε τον εαυτό της μέσα από παραμορφωτικό καθρέφτη που της έλεγε διαρκώς «είσαι χάλια»; Ακόμα και η «παραμόρφωση» του σώματός της (λόγω κιλών) συντηρούσε μέσα της τη βεβαιότητα: «Ναι, είμαι χάλια».

Η συναίσθηση της εικόνας του εαυτού

Το παιδί νιώθει πως οι ανάγκες του γίνονται κατανοητές όταν οι γονείς του έχουν ενσυναίσθηση∙ μόνο έτσι δημιουργείται ένας κοινός χώρος που το παιδί μαθαίνει μέσω αυτής της αλληλεπίδρασης να έχει και το ίδιο συναίσθηση για τον εαυτό του και τις ανάγκες του. Ετσι έχει την ευκαιρία να συγκροτήσει τον εαυτό του κατάλληλα και αυτό αργότερα μεταφράζεται σε αυτοεκτίμηση και αντοχή στην απογοήτευση. Αντίθετα, η έλλειψη συναίσθησης από τους γονείς δημιουργεί ένα έλλειμμα (ψυχικό κενό) στο παιδί και στη συνοχή που πιστεύει ότι έχει.

Η Λένια χρειαζόταν, μέσω της διαχείρισης που θα έκανε για να εφαρμόσει τη διατροφή της, να διαπιστώσει πώς πραγματικά «κινείται» και όχι πώς πίστευε ότι «κινείται». Μέσα στους χρόνους που είχε ανάγκη, μέσα από τους ρυθμούς που μπορούσε να ακολουθήσει και μέσα από τα λάθη της (τις πολυφαγίες της), θα ανακάλυπτε τις ικανότητες, τις δυνατότητες και την αποτελεσματικότητά της. Θα έπρεπε να μάθει να επιμελείται βολικά για την ίδια τον προγραμματισμό της τροφής της, θα έπρεπε να μάθει να υπολογίζει τις αντοχές, την κούραση και τις επιθυμίες της. Ολα αυτά μέσω της τροφής.

Η εύρεση του δικού της τρόπου λειτουργίας θα συνέβαλλε στο να δει ένα μέρος -πιθανόν- της πραγματικής της εικόνας. Η Λένια είχε ανάγκη να αποκτήσει «διατροφική» ενσυναίσθηση. Να μεταμορφωθεί σε γονέα του «διατροφικού» εαυτού της.

Και ίσως έτσι να μη γέμιζε κάποιο κενό η τροφή.

* Οι πληροφορίες είναι από το enallaktikidrasi.com