Την ώρα που στο χθεσινό τους κύριο άρθρο οι Financial Times μιλούσαν για την ανάγκη ανατροπών στις σταθερές της πολιτικής και της οικονομίας των τελευταίων σαράντα χρόνων, το Βερολίνο ετοιμαζόταν να δώσει σκληρή μάχη στο Eurogroup για να αποτρέψει την αμοιβαιοποίηση του κινδύνου μέσω κοινού δανεισμού.
Το μέγεθος της πρόκλησης της παγκόσμιας οικονομικής ανασυγκρότησης μετά την ολοκλήρωση του κύκλου της πανδημίας φωτίζει ήδη την περιχαράκωση του Βερολίνου ως μοναχική μάχη οπισθοφυλακής με ημερομηνία λήξης σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον.
Βέβαια όπως διδάσκει η Ιστορία, η Γερμανία έχει μια παράδοση να δίνει παρατεταμένες μάχες οπισθοφυλακής οι οποίες απλά μεταθέτουν χρονικά την ήττα:
● Η έκβαση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου κρίθηκε κατά κύριο λόγο στη μάχη του Μάρνη κοντά στο Παρίσι τον Σεπτέμβριο του 1914. Χρειάστηκαν ακόμη τέσσερα χρόνια μέχρι να καταλάβουν στο Βερολίνο ότι η ήττα ήταν αναπόφευκτη.
● Από την ήττα στο Στάλινγκραντ στις αρχές του 1943 μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τον Μάιο του 1945 μεσολάβησαν δύο και πλέον χρόνια.
Ετσι οι όποιοι συγκυριακοί συσχετισμοί και ο όποιος συμβιβασμός διαμορφωθούν στο σημερινό Eurogroup όχι μόνο δεν επιβεβαιώνουν την κυριαρχία του Βερολίνου στην Ε.Ε.-ευρωζώνη, αλλά μάλλον θα παραπέμπουν στον ορισμό των δημοσκοπήσεων που δεν πρέπει να θεωρούνται κάτι περισσότερο από τη φωτογραφία της στιγμής.
Μάχη οπισθοφυλακής με κυρίαρχη την ψευδαίσθηση ότι όταν λήξει η πανδημία θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα που διακόπηκε τόσο απότομα…
Η εμμονική περιχαράκωση της Γερμανίας απέναντι στην αμοιβαιοποίηση του κινδύνου και τη μεταφορά πόρων εντός της ευρωζώνης αγνοεί το αυτονόητο, ότι στη μεταπολεμική –μετά την πανδημία δηλαδή– εποχή δεν νοείται ανασυγκρότηση χωρίς αναδιανομή, που είναι η προϋπόθεση για την απάλυνση των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων.
Η μάχη οπισθοφυλακής που δίνει το Βερολίνο παραπέμπει στο ποίημα του Αλεξανδρινού ποιητή «Πλην Λακεδαιμονίων» που τελειώνει με το ρητορικό ερώτημα «Για Λακεδαιμονίους θα μιλούμε τώρα;».
-320x213.jpg)
