«Πρώτος εγώ έχω δηλώσει ότι ο κίνδυνος μπορεί να είναι κοινός, όμως στην άμυνα εναντίον του ο καθένας καλείται να προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του», τόνισε χθες ο Ελληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης. «Με την ίδια παρρησία και πέρα από πολιτικά συμπλέγματα δικαιούμαι να αναρωτηθώ μήπως είναι κακό τελικά ό,τι δεν είναι κρατικό», πρόσθεσε, σπεύδοντας να εξάρει την προσφορά -μαζί με αυτήν γιατρών και νοσηλευτών του υποστελεχωμένου ΕΣΥ- εκείνη των ιδιωτών. Είτε μέσω δωρεών (που εκπίπτουν από τον φόρο) είτε μέσω συμμετοχής, με ΣΔΙΤ, στην παροχή κλινών σε ΜΕΘ, με (υπερ)διπλάσιο για το Δημόσιο κόστος…
Κακά τα ψέματα, παρατηρεί σε άρθρο του στη Haaretz ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Σλόμο Αβινέρι, «ο κορονοϊός σκότωσε τον νεοφιλελευθερισμό. Μέχρι και ο Τραμπ το ξέρει». Αν και είναι ακόμη πρώιμο να αξιολογηθούν οι επιπτώσεις της πανδημίας στην κοινωνία, την πολιτική και την οικονομία -επισημαίνει-, ένα από τα αρχικά συμπεράσματα που αντλούνται είναι «η κατάρρευση του νεοφιλελεύθερου συντηρητικού μοντέλου που πρέσβευαν η Μάργκαρετ Θάτσερ και ο Ρόναλντ Ρίγκαν», το οποίο υπαγορεύει ότι το κράτος είναι το πρόβλημα, όχι η λύση.
«Πριν από μερικούς μήνες, το καθολικό βασικό εισόδημα ήταν μια αριστερή ουτοπία», σχολιάζει ο ευρωπαϊκός ιστότοπος Euractiv. «Τώρα, κυβερνήσεις στην Ευρώπη και πέραν αυτής ετοιμάζονται να πληρώνουν τους επόμενους μήνες το 60% και 80% των μισθών εργαζομένων» στον ιδιωτικό τομέα.
«Οι κανόνες για την κρατική ενίσχυση ξαναγράφονται για να γίνει δυνατή η αθρόα κρατική στήριξη στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων», υπογραμμίζει. «Μπορεί ο εναγκαλισμός της κατευθυνόμενης οικονομίας από όλες τις κυβερνήσεις όλου του ιδεολογικού φάσματος να είναι προσωρινός», παρατηρεί, «όμως οι επιπτώσεις θα είναι μακροπρόθεσμες». Το μέγα τώρα ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση και για πόσο…
