Δύο φορές βρέθηκα στο διαμέρισμα του Περικλή Κοροβέση στην πλατεία Αμερικής για δύο διαφορετικές συνεντεύξεις.
Σε μια γειτονιά μακριά από αυτή που μεγάλωσα με την οποία, όμως, έχω πια συνδεθεί βαθιά χάρη σε αυτό τον τρόπο που έχει η ζωή να μας φέρνει κοντά σε τόπους και ανθρώπους που μας καθορίζουν και μας κάνουν εν τέλει αυτό που είμαστε.
Με αυτό τον ίδιο «μαγικό» τρόπο βρέθηκα, λοιπόν, στο σπίτι του Περικλή Κοροβέση (την τελευταία φορά με τη δημοσιογράφο Ζωή Παρασίδη για μία συνέντευξη για την popaganda), του βασανισμένου από τη χούντα, του συγγραφέα, ποιητή και διανοούμενου, του αρθρογράφου της Εφημερίδας των Συντακτών, του γείτονα του αδερφικού μου φίλου Χρήστου, του συνομιλητή και συνοδοιπόρου του κ. Θανάση [πατέρα του φίλου μου Αναστάση] (ναι ο Περικλής Κοροβέσης είχε πολλές «ιδιότητες» και μας «επέτρεπε» να διαλέξουμε).
Και αφού μας υποδέχτηκε και μας κέρασε, όταν με ρώτησαν, φυσικά και διάλεξα να βγάλω τις φωτογραφίες μετά τη (διάρκειας δύο ωρών και βάλε) συνέντευξη ώστε να τον ακούσω να μιλάει.
Και όντως μας μίλησε. Με αυτό τον τρόπο που το κάνουν οι δικοί μας ήρωες και ταυτόχρονα οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι. Με γλύκα, αγάπη, ενθουσιασμό και δίχως ίχνος έπαρσης και διδακτισμού.
Και με αυτό τον τρόπο που σε κάνει τελικά να διαπιστώνεις ότι οι τόποι και οι άνθρωποι με τους οποίους συνδέεσαι δεν είναι ποτέ τυχαίοι.
