Πλάκα πλάκα πλησιάζει Λαμπρή και καλούμαστε να τη ζήσουμε στη σκοτεινιά του αναγκαστικού εγκλεισμού. Αν τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της παραμονής στο σπίτι και της σύσφιγξης των οικογενειακών δεσμών, το Πάσχα εκτυλίσσεται στην ύπαιθρο, αποτελεί την αποθέωση της εσωτερικής εξωστρέφειας, της διάχυσης του «εγώ» στην παρέα. Η Ανάσταση, άλλωστε, συμβολίζει αρχαιόθεν την αναγέννηση της φύσης και μαζί της την άνθιση των παγωμένων εδαφών της ψυχής.
Από παιδιά συνηθίσαμε τον οβελία στη σούβλα, πλάι το κοκορέτσι για ορεκτικό, μικροί και μεγάλοι να ιδροκοπούν περιστρέφοντάς τα πάνω στ’ αναμμένα κάρβουνα και κάτω απ’ τις καυτές ακτίνες του μεσημβρινού ήλιου. Ρεμπέτικα στη διαπασών χαρμάνι με τα κλαρίνα του γείτονα, κρασί και μπίρα να ρέουν ποταμηδόν και δώσ’ του τσουγκρίσματα κόκκινων αυγών και ξανθών ποτηριών. Παντού τραγούδια. Σέρβικα και τσάμικα χέρι χέρι σε αυλές και οικόπεδα με το σφαχτό να λικνίζεται σε ξέφρενο, μοναχικό και ευωδιαστό τσιφτετέλι. Ευωχία, ευχυμία, ευδαιμονία.
Στα νησιά παραγεμίζουμε το αρνί με πάτουδα: άφθονο μάραθο, άνηθο, κρεμμυδάκι φρέσκο, άγλυκες υπόξινες σταφίδες, ρύζι, σεύκλα (σέσκουλα) και κουτσουνάδες, ήγουν ευφορικούς, μυρωδάτους βλαστούς παπαρούνας – μήκων η ροιάς, αλλά και η υπνοφόρος ονομάζεται επιστημονικά. Τοποθετημένα σε πήλινη επιμήκη αποδοχάρα, σιγοψήνονται στον ξυλόφουρνο ώρες, συνωστίζονται γεύσεις κι οσμές, σπάνε τη μύτη, ξελογιάζουν τον ουρανίσκο· μεθάς απολαμβάνοντας αυτοπροσώπως την Ανοιξη στο πιάτο σου. Ανταλλάσσεις μεζέ με τους διπλανούς που σουβλίζουν, πρόσχημα για να στηθεί κανονικό πατιρντί στα στενά του χωριού.
Χωρίς όλα αυτά, τι σόι Πάσχα να κάνεις; Κεκλεισμένων των θυρών χάνει την ουσία του ακόμα και κρίσιμο ποδοσφαιρικό ματς, πολλώ δε μάλλον ο Επιτάφιος κι η Ανάσταση. Η αδελφή μου επιμένει να ανταλλάξουμε ευχές μέσω σκάιπ κι ας μας χωρίζουν διακόσια μέτρα απόσταση. Πού θα πάει! Θα την ψήσω τουλάχιστον να φάμε μαζί χρονιάρες μέρες. Προβληματίζομαι, όμως, για το μενού. Σπάω την γκλάβα μου να ξέρω τι θα ψωνίσω κι άκρη δεν βγαίνει.
Αμαρτία να βάλεις ολόκληρο ρίφι στη σούβλα ή να το στουμπώσεις με χορταρικά. Εξι στόματα, θα πάει στράφι ο κόπος· θα πεταχτεί πάνω απ’ το μισό. Παϊδάκια στο κάρβουνο πάλι μπορείς να τρως κάθε Κυριακή. Σκέφτηκα να μαγειρέψω κάνα κοκόρι με πάτουδα, αλλά τι Λαμπρή θα κάνουμε δίχως αρνί. Το φρικασέ το απέρριψε ο γιος μου. -«Πέντε φορές το ’χαμε απ’ την Πρωτοχρονιά. Ελεος». Τους έβαλα στο λούκι, δυστυχώς. Οι προτάσεις πέφτουν βροχή, μολαταύτα δεν καταλήγουμε πουθενά. Ρίξτε κι εσείς καμιά ιδέα γιατί χανόμαστε και τα εικοσιτετράωρα περνούν.
