Φυτρώνει αείποτε. Τη βάζεις σε βρεγμένο βαμβάκι και πρασινίζει. Εχει μνήμη διακλαδωμένη στο άπειρο της ελαχιστότητάς της, χρονοταξιδιώτισσα. Παραμένει υποτιμημένη λόγω μεγέθους -ίσως και του μόχθου που έπρεπε να δαπανήσουν οι άνθρωποι για τη συγκέντρωση και τον καθαρισμό της- και κακολογημένη για την ταπεινότητά της, ο Ησαύ πούλησε τα πρωτοτόκια στον Ιακώβ, την αποτέλειωσε το ΚΕΕΛΠΝΟ που την πλήρωνε 12,5 ευρώ… τη μερίδα.
Κι όμως με έστειλε πίσω στον χρόνο, εκεί η ανθρώπινη δραστηριότητα άφησε κατάλοιπα και αναμνήσεις, τις οποίες επίσης, αν «ποτίζεις», μπορεί να φυτρώσουν, μπορεί να αποδειχθούν «βραστερές», οπότε στήνεται γιορτή επιστροφών και αναστάσεων.
Οχι, τις αράδες αυτές δεν προκάλεσε κάποιο «πυρηνικό πιάτο» εξεζητημένου μάγειρα, αλλά προέκυψε καλομαγειρεμένη μερίδα με συνοδεία παστό σκουμπρί, κρασάκι και καλή παρέα. Είναι που άνοιξα τον τόμο «Κοινωνικός χώρος και ιδεολογία στις προϊστορικές κοινότητες», με μελέτες αφιερωμένες στον αείμνηστο καθηγητή Αρχαιολογίας Γιώργο Χουρμουζιάδη (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, 2019) και έπεσα πάνω στο κείμενο της Γεωργίας Στρατούλη «Ετούτοι… του “νερού” και “εκείνοι”… του βουνού», μίλησα μαζί της και κόλλησα στην περιζήτητη σήμερα φακή του οικισμού Αυγή Καστοριάς, υπολείμματα της οποίας βρέθηκαν στις ανασκαφές, νεολιθική περίοδος, 7.000 χρόνια πίσω.
Και αντάλλασσε η Στρατούλη με τον Χουρμουζιάδη -λίγο πιο κάτω, στη λίμνη Καστοριάς, στο Δισπηλιό- απόψεις για την αρχαιολογία και ήτανε και η Νάσια εκεί και ο Κωτσάκης και ο Ανδρέου και δεν είχε περάσει μέρα από την εποχή που –τι λάθος– τη λέμε προϊστορική, κι ιστορούσαμε σε αλλεργία, κάτω από βελανιδιές, μαύρα πεύκα, έλατα, ιτιές, λεύκες, λεπτοκαρυές και φτέρες, ισομοιράζαμε χαρές με τους προγόνους. Αντί πινακίου φακής, ε;
