Ξεχνάμε. Λιώνουν τα μάτια μας μπροστά στην τηλεόραση, μας νανουρίζει μια θλιμμένη μελωδία, όσοι περνούν τη χώρα της απόγνωσης παθαίνουν αμνησία. Αμνησία και λήθη. Σχεδόν όπως έλεγε κι ο ποιητής. Ξεχνάμε να υπερασπιζόμαστε την ικανότητα του ανθρώπου να λαμβάνει ηθικές αποφάσεις που βασίζονται στην ενσυναίσθηση και στο ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο μας.
Δεχόμαστε πλύση εγκεφάλου και λησμονούμε το αυτονόητο. Οτι πρώτα απ’ όλα είμαστε άνθρωποι. Οτι εκατομμύρια συγκυρίες μαζί μας έφεραν στη ζωή. Σε τούτη τη βάναυσα κακοποιημένη και πανέμορφη χώρα. Κι όχι σε βάρκες να χαροπαλεύουμε μακριά απ’ τους πατεράδες μας με τα κύματα, ούτε στοιβαγμένοι σε φράχτες απέναντι σε όπλα που μας σημαδεύουν στο δόξα πατρί.
Ο ανθρωπισμός δεν έχει αντίλογο. Ο εκβιασμός έχει και παραέχει. Δεν γίνεται να χάσουμε την ανθρωπιά μας επειδή εκβιάζει ο σουλτάνος. Οι φασιστικές του πρακτικές, η δικτατορική συμπεριφορά, το νταβατζιλίκι και το κακό που προκαλεί σε δυστυχισμένους ανθρώπους δεν πρέπει να μας κάνει όμοιούς του. Δεν είναι το συμφέρον υπεράνω όλων. Δεν είναι αυτό το δίκαιο. Το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του. Οταν αυτό δεν συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται.
Ρεαλισμός. Δικαιοσύνη. Ανθρωπισμός. Εκφασισμός. Παγιδευμένοι στη ζυγαριά των αξιών, του εκβιασμού και του δικαίου, μπλεγμένοι σε αδιέξοδα που δεν διαλέξαμε αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε.
Με ανθρωπιά. Απέναντι στην τοξική προπαγάνδα εξύμνησης της βίας, στις ωμές προκλήσεις παραστρατιωτικών ομάδων. Τι είμαστε; Τίποτα δεν είμαστε. Ανθρωποι είμαστε όλοι. Τι φταίνε οι δυστυχισμένοι άνθρωποι και εκβιάζονται πανταχόθεν; Τίποτα δεν φταίνε.
