ΠροσγεΙΩΣΗ ΙΕ΄

Θαυμαστής του Επίχαρμου και ρέκτης αφοσιωμένος στη σκέψη των προσωκρατικών, των επικούρειων και των σοφιστών, ο Γιώργος Σταματόπουλος δίπλα, υπενθύμιζε χθες τη φράση του Κώου φιλοσόφου «νάφε και μέμνασο απιστείν» –πάντοτε να αμφισβητείς, δηλαδή, όντας νηφάλιος–, την οποία χρησιμοποιούσε ο Γλέζος, προτρέποντας τους μαθητές να μην καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους σερβίρουν οι εκάστοτε εξουσίες. Συμβούλευαν οι γιατροί τον Μανώλη τελευταία να αποφεύγει τις εξόδους τον χειμώνα, μένοντας ως επί το πλείστον κλεισμένος στο σπίτι – καλή ώρα.

Ριψοκινδύνευε εκείνος να μην τους δυσαρεστεί, περιορίζοντας όσο γινόταν τις δημόσιες εμφανίσεις του. Πρώτη προτεραιότητα έθετε πάντα τις επισκέψεις σε σχολεία, αποδεχόμενος με χαρά δεκάδες προσκλήσεις τους κάθε χρόνο. Η παρουσία του, συνήθως σε περιόδους εθνικών επετείων, αποτελούσε κορυφαία στιγμή για Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια. Δάσκαλοι και καθηγητές παρέδιδαν, κατά παρέκκλιση του προγράμματος, ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης και υπαγόρευαν σχετικά θέματα στις εκθέσεις.

Ακροατήρια εκατοντάδων εφήβων συναθροίζονταν, ιδίως σε σχολικά συγκροτήματα, όπου άνοιγαν διάπλατα τα παραπετάσματα στις μεγάλες αίθουσες τελετών για να χωρέσουν ακόμα και μαθητές γειτονικών περιοχών. Ο Γλέζος απαντούσε, ως συνήθως ορθός και εκτός κειμένου, σε σχεδόν πανομοιότυπες ερωτήσεις πίσω απ’ τις οποίες διαφαινόταν… δάκτυλος των εκπαιδευτικών. Με σημαντική χρονική απόσταση, έτυχε να παρακολουθήσω δύο από τούτες τις συναντήσεις, κατάπληκτος για την αμεσότητα που εξέπεμπε ο ομιλητής κερδίζοντας τα παιδιά.

Νυγμούς που τον χαρακτήριζαν «ήρωα» και «πρώτο αντιστασιακό», τους απέκρουε με σεμνότητα, μετερχόμενος αφοπλιστικά επιχειρήματα. «Δεν είμαι ήρωας κι απόδειξη είναι ότι ζω» τόνιζε. «Εκατοντάδες νέοι στην ηλικία μου θυσίασαν τη ζωή τους στον αγώνα κατά των κατακτητών». Παρέθετε μακρύ κατάλογο, εν είδει προσκλητηρίου, με πρώτο στη σειρά τον Μαθιό Πόταγα, τον δεκαεπτάχρονο μαθητή από τη Βυτίνα Αρκαδίας ο οποίος πρόταξε τα γυμνά του στήθη μπροστά σε ίλη γερμανικών τεθωρακισμένων που κατευθυνόταν στο κοντινό κεφαλοχώρι Λαγκάδια.

Ιχνος φόβου δεν σκίαζε το βλέμμα του καθώς διακήρυττε: «Σταματήστε. Μπορεί να πεινάσουμε, μπορεί να σκοτωθούμε, όμως δεν θα μας σκλαβώσετε. Τώρα είμαι μόνος μου, αλλά πίσω μου ακολουθεί ολόκληρος ο ελληνικός λαός». Ο ναζί αξιωματικός ρώτησε τον δραγουμάνο: «Τι λέει αυτό το παιδί;». Μόλις του μετέφρασε, τον γάζωσε με το αυτόματο κι έπειτα τον ποδοπάτησε με τις ερπύστριες. Στην τετριμμένη ερώτηση «Ποιες σημαίες θα κατεβάζατε σήμερα κ. Γλέζο;» αποκρινόταν πως η γενιά του πρόσφερε ό,τι είχε να προσφέρει και έφτασε η ώρα των νέων να δώσουν με τόλμη και αποφασιστικότητα τους δικούς τους αγώνες.

Αναυδος πληροφορήθηκε το 2012 πως ορισμένοι από τους μαθητές που ξεναγούνται στο κτίριο της Βουλής βγάζουν σέλφι μισοσοβαρά-μισοαστεία καθισμένοι στο έδρανο του Κασιδιάρη. Επρόκειτο για την εποχή που η Χρυσή Αυγή ήταν της μόδας και απολάμβανε αποδοχή τύπου λάιφ στάιλ από συγκεκριμένους αστέρες της τηλοψίας. Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τότε ο Μανώλης, ζήτησε από τους υπαλλήλους να τον ενημερώνουν σχετικά και μιλούσε στα παιδιά επί ώρες. Κάπως έτσι απαξιώθηκε το ναζιστικό μόρφωμα.