Στην πρώτη σελίδα, η «Εφημερίδα των Συντακτών» ανέγραφε τη Δευτέρα τον έως απροσδόκητο (είχε από χρόνια πρόβλημα με την καρδιά), ξαφνικό θάνατο της Χαράς Τζαναβάρα. Φωτογραφία της και συγκινητικός τίτλος: «Και ξαφνικά χάσαμε τη Χαρά μας…», λεζάντα «Η “Εφ.Συν.” πενθεί την κορυφαία, ακούραστη ρεπόρτερ της». Ετσι ήταν, ακούραστη· τα είχε δώσει όλα στη δουλειά· ήταν και γεμάτη όρεξη για συνέχεια· ακαταπόνητη.
Χρησιμοποίησα πολλές φορές –ακόμα και τελευταία– κομμάτια της σε χρονογραφήματά μου. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με παλιά κτίρια της Αθήνας. Απόφοιτη του ΕΜΠ, τοπογράφος-μηχανικός. Μακάρι να υπάρξει δυνατότητα και να εκδώσει η «Εφ.Συν.» αυτό το οδοιπορικό της Χαράς, που θα κοσμήσει, πιστεύω, την αθηναιογραφία! Συμπέσαμε κι ένα διάστημα στο ίδιο γραφείο στην «Ελευθεροτυπία». Φουριόζα πάντα. Ερχόταν, έγραφε το ρεπορτάζ κι έφευγε για το επόμενο!
Μας έκανε αγωγή κάποτε ένα πρόσωπο· από τους πολλούς κονομημένους της «αρπαχτής». Δημοσίευσε η Χαρά κάτι εις βάρος του, την ακολούθησα με χρονογράφημά μου, και ο… προνοητικός (γνωστή «φάμπρικα», να φοβάται ο δημοσιογράφος και να σωπαίνει…) ενήγαγε τη Χαρά, εμένα και τον διευθυντή, τον Φυντανίδη, ζητώντας αποζημίωση επιπέδου… πλουτισμού: 150.000 ευρώ το κεφάλι! Δίστασε ο εκδότης (ο Θανάσης Τεγόπουλος τότε). Εγινε «ευπρεπής διακανονισμός», που ικανοποιούσε «αμφότερα τα μέρη», παρά την επιμονή της Χαράς: «Μην κάνετε πίσω, κύριε Τεγόπουλε. Δεν μπορεί να μας κάνει τίποτα! Τον έχουμε στο χέρι!».
Τα γράφω, γιατί ήμουν παρών. Ετσι, στη μνήμη της Χαράς Τζαναβάρα. Ας υπάρχουν κάπου γραμμένα. Δεν ξέρω και ποια μοίρα επιφυλάσσει, μες στις «παράπλευρες» επιπτώσεις του, ο κορονοϊός στις εφημερίδες. Δύσκολα τα πράγματα. Ισως όλοι όσοι εργαζόμαστε, αυτές τις ώρες, στην έντυπη δημοσιογραφία, μετέχουμε συγχρόνως και στη σύνταξη ενός Αρχείου Τύπου, από τον Γουτεμβέργιο μέχρι τις μέρες που ο τρόμος ερήμωσε τους δρόμους…
