Από Φορσάιθ και Κίλιαν μέχρι Γκιλέμ

H «υπόθεση Γιώργος Λούκος» (L’ affaire Yorgos Loukos), όπως τη λέει η εφημερίδα Liberation αφιερώνοντάς της κι ένα δισέλιδο στην έκδοση της 18ης Φεβρουαρίου, συγκλονίζει στη Γαλλία, αλλά και διεθνώς, τον κόσμο του χορού και της τέχνης.

Οπως ήδη έχουμε γράψει στην «Εφ.Συν.», η διοίκηση του Μπαλέτου της Οπερας της Λιόν αποφάσισε να απολύσει τον Λούκο, διευθυντή από το 1991, έξι μήνες πριν από τη συνταξιοδότησή του, επειδή έκρινε κι αυτή, μετά τη γαλλική δικαιοσύνη, ότι η απόλυση το 2014 χορεύτριας που επέστρεφε από άδεια μητρότητας ήταν «διάκριση λόγω φύλου».

Το πράγμα όμως δεν είναι τόσο απλό. Διότι ξαφνικά «δύο γυναίκες ανάμεσα στις πιο διακεκριμένες και πολιτικά στρατευμένες στον χώρο του πολιτισμού» όπως χαρακτηρίζει η Liberation τη σκηνοθέτιδα Αριάν Μνουσκίν και τη χορογράφο Μαγκί Μαρέν, μια εποχή μάλιστα που το κίνημα MeToo κυριαρχεί και θριαμβεύει, αποφάσισαν να πάρουν στους ώμους τους την υπεράσπιση του Λούκου. Κι ας θυμώσουν πολλοί, κι ας φανεί ότι «υποστηρίζουν την πατριαρχία όταν απολύει μητέρες», όπως πάλι γράφει η γαλλική εφημερίδα.

Επειδή όμως στην τέχνη οι εργαζόμενες, εκτός από δικαιώματα, πρέπει να έχουν και καλλιτεχνικά προσόντα που κρίνονται ανά πάσα στιγμή, η Αριάν Μνουσκίν και η Μαγκί Μαρέν κατάφεραν με το πολεμικό τους κείμενο («Εφ.Συν.» 14/2) να πάρουν στο πλευρό τους τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου χορού.

Που απειλούν τώρα ότι θα αποσύρουν από το ρεπερτόριο του Μπαλέτου της Οπερας της Λιόν όλα τα έργα τους, αν δεν επανεξεταστεί η απόλυση του Γιώργου Λούκου. Θα ήταν ένα τεράστιο χτύπημα στον οργανισμό. Δικαίως αναρωτιέται η Liberation: «Πώς θα μπορέσει το φημισμένο Μπαλέτο της Οπερας της Λιόν, ένα από τα καλύτερα του κόσμου στον σύγχρονο χορό, να διατηρήσει την παγκόσμια ακτινοβολία του χωρίς τους μεγάλους μετρ, που είναι η περιουσία του;»

Μόνο τα ονόματα που συνυπογράφουν τη διαμαρτυρία των Μνουσκίν – Μαρέν κόβουν την ανάσα: Γουίλιαμ Φορσάιθ και Λουσίντα Τσάιλντς από ΗΠΑ, Ματς Εκ από Σουηδία, Γίρζι Κίλιαν από Τσεχία. Τέσσερα από τα ιερά τέρατα του σύγχρονου χορού. Και μαζί τους οι διάσημοι Γάλλοι συνάδελφοί τους Ντομινίκ Μερσί (στενός συνεργάτης της Πίνα Μπάους) και Μπενζαμέν Μιλπιέ (πρώην διευθυντής του Μπαλέτου της Οπερας του Παρισιού και σύζυγος της Νάταλι Πόρτμαν).

Ο Αμερικανός Ρόμπερτ Γουίλσον και η Γαλλίδα Ιζαμπέλ Ιπέρ από το θέατρο. Το μεγαλύτερο γυναικείο αστέρι του κλασικού και σύγχρονου χορού, που έχει πια αποσυρθεί, η Γαλλίδα Σιλβί Γκιλέμ. Και μαζί τους η αφρόκρεμα των γαλλικών κρατικών καλλιτεχνικών θεσμών. Ο Εμανουέλ Ντεμαρσί-Μοτά, διευθυντής του Theatre de la Ville και του Festival d’ Automne του Παρισιού. Ο Ντιντιέ Ντεσάν, διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου του Σαγιό. Ο Γκι Νταρμέ, ιδρυτής της Μπιενάλε Χορού της Λιόν.

Ομηρος λοιπόν το Μπαλέτο της Οπερας της Λιόν, που στον Γιώργο Λούκο χρωστάει την εκτόξευσή του στην κορυφή. Και σε λίγες εβδομάδες θα ξεκινούσε περιοδεία με το έργο της Μαγκί Μαρέν, «Grande Fugue». Στο μεταξύ με συνοπτικές διαδικασίες ορίστηκε διάδοχος του Λούκου η χορεύτρια Ζιλί Γκιμπέρ, γνωστή από τη συνεργασία της με τον Φορσάιθ, ο οποίος υπογράφει το κείμενο.