Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020, 5.54 π.μ. Πάει κι ο Μάρτιος. Και πώς πάει, π’ ανάθεμά το! Τον παλιό καιρό, η Τρίτη ήταν η μέρα των εγγονών μου· βλεπόμασταν. Τώρα… τηλεφώνησα χθες βράδυ και μίλησα με τον μικρό.
Διάβαζαν και οι δυο. Ξεκίνησαν τα σχολεία τους διαδικτυακά μαθήματα. Τηλεφώνησα και σε ανιψιά μου· μαθηματικός ο άντρας της· διαδικτυακά στους μαθητές του και αυτός. Διαδικτυακά στους φοιτητές του και ο γιος τους (και βαφτισιμιός μας) στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια· κλεισμένος και αυτός στο σπίτι. Αφού εφοδιάστηκε από το σουπερμάρκετ. Το ίδιο που ψώνιζα κι εγώ πέρσι τέτοιο καιρό· πέρασε κιόλας χρόνος! Τέτοια μέρα ήμασταν στη Νέα Υόρκη, που τώρα ζεματίζεται η καημένη!
»Εγραψα “τον παλιό καιρό” επίτηδες. Το πιστεύω. Πιστεύω πως αργότερα (ελπίζω το “αργότερα” να έρθει το συντομότερο!), όταν θα αναφερόμαστε στις σκληρές μέρες που περνάμε, έτσι θα λέμε: πριν και μετά (τον κορονοϊό), διεθνώς: bc (before Covid–19) και ac (after Covid–19), όπως λέμε: προπολεμικά και μεταπολεμικά.
Θυμάμαι, την πρώτη φορά, που πήγαμε στην Κεφαλονιά με τη γυναίκα μου, μου έκανε εντύπωση που όλοι οι Κεφαλονίτες, ανεξαιρέτως, μιλούσαν για πριν και μετά (τον σεισμό) το 1953· ορόσημο πλέον της Ιστορίας τους.
»Μη γράψω: π.Χ. και μ.Χ. και το παρατραβήξω! Ομως θεωρώ ότι τα τωρινά “κορονοϊκά” του ’19 θα καταγραφούν στην Ιστορία ως σημαντικός σταθμός στην πορεία της ανθρωπότητας, μετάβασης από κάτι που υπήρξε σε κάτι διαφορετικό, που συντελείται αυτές τις ώρες, με μάρτυρες όλους εμάς τους περιορισμένους στα σπίτια μας (τον παγκόσμιο πληθυσμό!), και που κανείς δεν μπορεί να επιμετρήσει και προβλέψει ούτε διαστάσεις ούτε επιδράσεις ούτε -πολύ περισσότερο- το βάθος και το εύρος της σημασίας του». Ιδωμεν…
