Διεθνείς αντιδράσεις προκαλεί το ενδεχόμενο της απέλασης μιας 19χρονης Ιρακινής από τη Μόρια στην Τουρκία και από κει πιθανότατα στο Ιράκ, χωριστά από τους γονείς της και την αδελφή της που θα παρέμεναν στη Μόρια. Το όνομα της Ρούκια περιλαμβανόταν στον κατάλογο των απελάσεων που είχαν προγραμματιστεί για την περασμένη Πέμπτη.
Η αίτηση ακύρωσης
Αφαιρέθηκε όμως την τελευταία στιγμή, καθώς ο δικηγόρος της στη Λέσβο και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες πρόλαβαν να καταθέσουν την προηγουμένη στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών αίτηση ακύρωσης της δευτεροβάθμιας απορριπτικής απόφασης για το αίτημα ασύλου, όπως και αίτηση αναστολής της απόφασης απέλασης.
Με παρεμβάσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ευρωβουλευτές, ανάμεσά τους η επικεφαλής της ευρωομάδας των Πρασίνων Σκα Κέλερ και ο Ελληνας ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Αρβανίτης, ζητούσαν να μη χωριστεί από την οικογένειά της η Ρούκια και να μην απελαθεί στην Τουρκία και το Ιράκ, όπου δεν έχει οικογένεια. Η αστυνομία δέχτηκε το πασιφανές, ότι, εφόσον τον τελικό λόγο για το αίτημα ασύλου της 19χρονης τον έχει τώρα το Διοικητικό Πρωτοδικείο, η απέλαση θα δημιουργούσε μη αναστρέψιμα αποτελέσματα και θα ερχόταν σε σύγκρουση με μια ενδεχόμενη θετική απόφαση.
Αυτή ήταν άλλωστε η πρακτική της αστυνομίας τα τελευταία χρόνια, σε συμφωνία με τις υποδείξεις του Συνηγόρου του Πολίτη και τις θέσεις των οργανώσεων δικαιωμάτων. Ωστόσο σύμφωνα με τον δικηγόρο της Ρούκια, Νικόλαο Χ. Καπτανή, που εργάζεται στη Λέσβο, τον περασμένο Ιανουάριο η αστυνομία προχώρησε σε απελάσεις παρ’ όλο που εκκρεμούσε απόφαση του Πρωτοδικείου για το αίτημα ασύλου, με προφανή στόχο να μπορέσει να παρουσιάσει η κυβέρνηση αυξημένο αριθμό απελάσεων, όπως έχει εξαγγείλει.
Οι αντιφάσεις
Νομικοί με γνώση του φακέλου της Ρούκια επισημαίνουν αντιφάσεις και προβληματικά σημεία στις αποφάσεις σχετικά με το αίτημα ασύλου. Η απέλασή της στην Τουρκία αποφασίστηκε ενώ η υπηρεσία Ασύλου έκρινε ότι δεν αποτελεί η Τουρκία ασφαλή χώρα για να καταθέσει εκεί το αίτημά της για άσυλο.
Η απόφαση δέχεται ότι «μια γυναίκα δεν μπορεί να ζήσει με ασφάλεια στο Ιράκ», όπου είναι υπαρκτός ο κίνδυνος κακομεταχείρισης και διακρίσεων, όπως δέχεται επίσης ότι είναι βάσιμος και δικαιολογημένος ο φόβος της Ρούκια για τη ζωή και την ασφάλειά της. Στη συνέχεια όμως η απόφαση κρίνει, χωρίς να το αιτιολογεί ή να το βασίζει σε πραγματικά δεδομένα, ότι η Ρούκια έχει στο Ιράκ το υποστηρικτικό περιβάλλον της οικογένειας των θείων της, «που της επιτρέπει να ζει με ασφάλεια στη χώρα».
