Ευρύχωρα σκίτσα

Είναι να μη σε πάει! Ευτυχία πλημμύριζε τα παιδικά χρόνια της μικρής Ευθυμίας στον Παλαμά Καρδίτσης, όπου μεγάλωνε. Ανεμελιά. Παιχνίδι όλη μέρα στο σπίτι και τη γειτονιά, έπαιρνε για διασκέδαση αργότερα το σχολείο, ακόμα και τη σκληρή δουλειά στο χωράφι. Ειδοποιός διαφορά την έκανε να ξεχωρίζει, ωστόσο, απ’ τις φιλενάδες και τους φίλους της. Την κυρίευε ένα αλλόκοτο χούι. Τήραγε νυχθημερόν τον απέραντο κάμπο, χανόταν στο φως και τις σκιάσεις του, ταξίδευε στα βάθη του σε φανταστικές διαδρομές κι έπειτα αποτύπωνε τα χρώματα και τα σχήματα των ονειροπολήσεών της με μαρκαδόρους και νερομπογιές πάνω σε χαρτόνια, μπλοκ, γλάστρες, ντουβάρια, ώς και στα φτερά του τρακτέρ και στη φρέζα τους. Καμάρωναν οι δικοί της κι ολόκληρη η κωμόπολη το ταλέντο της, αλλά, κατά τα δίσεκτα έτη στην ελληνική επαρχία, ουδείς εχέφρων διενοείτο να σπουδάσει εικαστικά.

Φερεπίφορη στην αγάπη των παιδιών, η Εφη πέτυχε άνετα στις Πανελλήνιες κι ήρθε στην Αθήνα να εντρυφήσει στις επιστήμες προσχολικής εκπαίδευσης. Διορίστηκε σε νηπιαγωγείο της Καλλιθέας, σχετικά γρήγορα μετά το πτυχίο, κι η ζωή της κυλούσε κατ’ ευχήν· το νερό κορυβαντιούσε στο αυλάκι. Ενίοτε όμως το πάθος μας μάς κυνηγά, ιδίως όταν το καταπιέζουμε. Καθώς η ζωγραφική διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στην αγωγή των πιτσιρικιών, η νεαρή δασκάλα βρήκε το στοιχείο της. Θαύμαζαν τα έργα της μαθητές, γονείς και συναδέλφισσες. Μία απ’ αυτές τη σύστησε σε γειτονικό ατελιέ, όπου φιλοτεχνούσε τα απογεύματα αφίσες αθλητικού περιεχομένου, να τσοντάρει τον γλίσχρο μισθό. Η κλίση της άφησε άφωνο ώς και τ’ αφεντικό, που της μίλησε για τη σχολή σκίτσου του Σπύρου Ορνεράκη. Απ’ τις πρώτες πινελιές αντελήφθη εκείνος το χάρισμά της και την έγραψε εξαρχής στο δεύτερο έτος. Τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου. Κατάλαβε κάποτε πως το πενάκι δονεί και σημαδεύει την ύπαρξή της και αποφάσισε να του δοθεί ολοκληρωτικά. Παραιτήθηκε έπειτα από οκτώ χρόνια απ’ το Δημόσιο κι άρχισε να σκιτσάρει επαγγελματικά σε εφημερίδες και περιοδικά. «Γνώση», «Βήμα», «Οικονομικός Ταχυδρόμος», «Νέα» κι ένα φεγγάρι «Ελεύθερος Τύπος» και «Ελευθερία».

Η εκπαίδευση έχασε εξαίρετη λειτουργό με καλλιτεχνική φλέβα και έξη, αλλά το αναγνωστικό κοινό κέρδισε την Εφη Ξένου. Οι γελοιογραφικές προσωπογραφίες της, συνήθως, πρωταγωνιστών της πολιτικής σκηνής, χρωματίζουν καθημερινά την επικαιρότητα, αποκαλύπτοντας ταυτοχρόνως τις ενδόμυχες προθέσεις των ηρώων της, απογυμνώνοντας τα άδυτά τους. Τα σκίτσα της Ξένου είναι δουλεμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια. Ματώνει ώρες πάνω στο καθένα τους. Αναστενάζουν οι αρθρώσεις και οι τένοντες του χεριού της. Στην ενδελεχή πυκνότητα των γραμμών της ξανοίγεται, λες, η ευρυχωρία του κάμπου. Απόψε στις 8.30, στο «Ianos Cafe» (Σταδίου 24), εγκαινιάζεται η πρώτη ατομική έκθεση της Εφης Ξένου με τριάντα οκτώ μορφές των γραμμάτων μας. Ευκαιρία να απολαύσουμε πρωτότυπες καρικατούρες της χωρίς τις αλλοιώσεις της σμίκρυνσης, εκτύπωσης και της ποιότητας του χαρτιού. Θα είμαστε όλοι εκεί.