Στην ανάρτηση για δημόσια διαβούλευση του νομοσχεδίου που προβλέπει την επιβολή απαγορεύσεων και περιορισμών στις διαδηλώσεις προχώρησε η κυβέρνηση, χωρίς να λάβει υπόψη της καμία από τις έως τώρα αντιδράσεις.
Το νομοσχέδιο με τίτλο «Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις» ανέβηκε, συγκεκριμένα, στην ιστοσελίδα της ηλεκτρονικής διαβούλευσης το απόγευμα της Τρίτης και για αυτή δίνεται χρονικό περιθώριο μόλις δύο εβδομάδων, αφού τυπικά η ολοκλήρωσή της θα λήξει την Τρίτη 10 Μαρτίου στις 4.00 το απόγευμα.
Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που ορίζει ότι η διάλυση της όποιας συγκέντρωσης θα γίνεται «κατόπιν προφορικής ή γραπτής διαταγής της παριστάμενης αστυνομικής αρχής προς τους συμμετέχοντες» και παραμένει η αοριστία αρκετών ορισμών του.
Δεν ορίζονται, για παράδειγμα, ποια θα είναι τα κριτήρια με τα οποία οι αστυνομικοί θα αποφασίζουν τον «βαθμό επικινδυνότητας» μιας συγκέντρωσης και υπό ποιους όρους θα εκτιμούν «την πιθανότητα (!) διάπραξης σοβαρών εγκλημάτων» στις διαδηλώσεις και τις πορείες.
Ορίζεται όμως επακριβώς ότι ο «οργανωτής» της συγκέντρωσης θα έχει «υποχρέωση γνωστοποίησης» της συγκέντρωσης εγγράφως ή στην ηλεκτρονική πλατφόρμα που θα φτιαχτεί ώστε να ενημερώνονται οι αρμόδιες αρχές (το νομοσχέδιο εκτός από την Αστυνομία αφορά και το Λιμενικό) και στη γνωστοποίηση θα αναφέρονται «οπωσδήποτε» τα στοιχεία ταυτότητας και επικοινωνίας του, ο ακριβής τόπος, ο χρόνος έναρξης και ο εκτιμώμενος χρόνος λήξης της, ο σκοπός και το προτεινόμενο δρομολόγιο της συνάθροισης.
Προβλέπεται ακόμη ότι εάν υπάρχει «αυθόρμητη δημόσια υπαίθρια συνάθροιση που δεν έχει γνωστοποιηθεί κατά τα οριζόμενα», τότε «η αρμόδια αστυνομική ή λιμενική αρχή καλεί τους συμμετέχοντες να ορίσουν οργανωτή, ενώ δύναται να επιβάλει περιορισμούς» και προστίθεται ότι: «Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με αυτούς καθώς και με την υποχρέωση ορισμού οργανωτή, η αστυνομική ή λιμενική αρχή δύναται να προβεί στη διάλυση της ανωτέρω συνάθροισης».
Εξαναγκάζει, επίσης, το νομοσχέδιο να μετατραπεί ο «οργανωτής» σε… πληροφοριοδότη των αρχών, αφού στις υποχρεώσεις του ορίζεται ότι «συνεργάζεται άμεσα με την αρμόδια αστυνομική ή λιμενική αρχή», «συμμορφώνεται στις υποδείξεις τους» και «ζητεί την παρέμβασή» τους «για την απομάκρυνση ατόμων που φέρουν (σ.σ.: πρόσφορα για την άσκηση βίας) αντικείμενα».
Στην ευχέρεια της Αστυνομίας, φυσικά, και η απαγόρευση μιας διαδήλωσης, στο ίδιο αυθαίρετο μοτίβο: «για τη λήψη της απόφασης περί απαγόρευσης, όπως και για την επιβολή περιορισμών […] λαμβάνονται υπόψη ιδίως ο εκτιμώμενος αριθμός συμμετεχόντων, η περιοχή πραγματοποίησής της, ο βαθμός επικινδυνότητας αυτής ως προς την πιθανότητα (!) διάπραξης σοβαρών εγκλημάτων».
Οι περιορισμοί θα λαμβάνονται «εάν πιθανολογείται (!) ότι η διεξαγωγή της θα διαταράξει δυσανάλογα την κοινωνικοοικονομική ζωή» και ότι τα μέσα που θα χρησιμοποιούνται για τη διάλυση της συγκέντρωσης θα είναι ανάλογα «του αριθμού των συμμετεχόντων και των αξιόποινων πράξεων που τελούνται ή που η τέλεσή τους πιθανολογείται (!) σοβαρά».
