Λύσεις ανάγκης

Μέρες που ’ρχονται, λόγω της εξάπλωσης του ειδεχθούς ιού, αποτελεί οπωσούν προνόμιο το να κατοικείς σε κεντρικά σημεία των προ-αστείων, μολονότι βγαίνοντας απ’ το σπίτι πέφτεις φάτσα φόρα πάνω στη Μάρα, τη Σάρα και το κακό συναπάντημα. Μάρα εστί η συμπαθής ανθοπώλισσα απέναντι, τη Σάρα όμως, την προπατζού, την αποφεύγω όπως ο διάβολος τη σμύρναν, τον λίβανο και τα λοιπά μύρα, καθώς η προέλευση του ονόματός της παραπέμπει στην ύποπτη ευρύτερη περιοχή Ιερουσαλήμ και Καπερναούμ, απ’ όπου εισήχθη ατελώνιστος παρ’ ημίν η πανδημία, ήτις επιτάσσει να κρατάμε τις δέουσες αποστάσεις από τους ιερούς τόπους της Παλαιάς Διαθήκης και τον περιούσιο λαό της.

Υπαινισσόμουν πρωτύτερα πως αισθάνομαι τυχερός, επειδή σε ακτίνα πεντακοσίων μέτρων από την πολυκατοικία μου λειτουργούν οκτώ μεγάλα σουπερμάρκετ, διπλάσια ψιλικατζίδικα και τριπλάσια φαρμακεία. Τα πήρα σβάρνα λοιπόν χθες, νωρίς το πρωί κατά τις έντεκα, αναζητώντας συσκευασίες αντισηπτικών σε υγρή μορφή, σε πασπαλισμένα μαντιλάκια ή σε οτιδήποτε. Προ κρίσης, τα μικρομάγαζα ξεφύτρωναν σαν τα μανιτάρια στις πιο απίθανες γωνιές της γειτονιάς, τα «λουκέτα» των μνημονίων, ωστόσο, περιόρισαν αισθητά τον αριθμό τους. Στα καταστήματα με τον πράσινο σταυρό στις προσόψεις δεν υπήρχε ίχνος αντισηπτικού.

Ρωτούσα και ξαναρωτούσα εναγωνίως, αλλά οι φαρμακοτρίφτες με αντιμετώπιζαν σάμπως τον Αιγύπτιο του Αστερίξ, που από τραγελαφικό λάθος βρέθηκε σε στρατόπεδο της λεγεώνας των ξένων και διαμαρτυρόταν στον εκατόνταρχο, διότι οι παρεχόμενες ανέσεις δεν αντιστοιχούσαν στο πακέτο διακοπών το οποίο είχε προπληρώσει αδρά. Χειρουργικές μάσκες δεν μπήκα καν στον κόπο να ζητήσω. Αυτοσχέδιες ταμπέλες στη τζαμαρία της εισόδου, γραμμένες με χοντρούς μαρκαδόρους σε κόλλες Α3, πληροφορούσαν το καταναλωτικό κοινό πως έχουν εξαφανισθεί προ πολλού. Οι υπάλληλοι των σουπερμάρκετ ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλως τον παρατατικό: «Είχαμε» επαναλάμβαναν ξανά και μανά στις σχετικές ερωτήσεις και μ’ έστελναν στα ράφια με τα μακαρόνια, που εκείνη την ώρα τροφοδοτούνταν για τρίτη φορά κατά τη διάρκεια του πρωινού.

Αναλογίστηκα πως οι Ελληνες θεωρούν τα ζυμαρικά ελιξήριο διά πάσαν νόσον. Από το «ατύχημα» στο Τσερνομπίλ και στις μετέπειτα κρίσεις προμηθεύονται αφειδώς σπαγγέτι, λαζάνια και μανέστρα, νομίζοντας πως αποτελούν το υπ’ αριθμόν ένα προαπαιτούμενο της ανθρώπινης επιβίωσης. Απογοητευμένος, κατέληξα στη λαϊκή να ψωνίσω φρέσκο ζαρζαβάτι, μπας και καβατζώσω την καραντίνα με είδη υγιεινής –καταπώς λέει μια ψυχή. Στον παράδρομο, φεύγοντας, με πλησίασε ένας μυστήριος, προτείνοντάς μου από τις μέσα τσέπες της ασυνήθιστα φαρδιάς και μακριάς καμπαρντίνας του φιαλίδια με υποκίτρινο υγρό. -«Αγιασμός» ψιθύρισε συνωμοτικά. -«Τριάντα ευρώ το μπουκάλι. Μου ’μεινε και το τελευταίο “Βυζαντινό” του Βελόπουλου· για σένα πενήντα». Αγόρασα κι απ’ τα δύο, σκεπτόμενος πως μου ’ρχεται τσάμπα, αφού, αν πιστέψουμε ορισμένους ιεράρχες μας, προτού τελειώσει, συμπληρώνεις νερό και ξαναγίνεται. Απ’ τ’ ολότελα…