Λορίν Σκαφάρια, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Mάριελ Χέλερ, Λούλου Γουάνγκ, Ματί Ντιόπ, Σελίν Σιαμά, Mελίνα Ματσούκας.
Με χρυσή κλωστή κεντημένα τα ονόματα των γυναικών που έλειπαν φέτος από τις υποψηφιότητες των Οσκαρ, στόλιζαν τη μαύρη κάπα της Νάταλι Πόρτμαν στο κόκκινο χαλί της πρόσφατης απονομής των βραβείων Οσκαρ. Ηθελε, λέει, με αυτόν τον τρόπο να τιμήσει όσες κινηματογραφίστριες είχαν παραγκωνιστεί.
Πάνω σε μια Dior δημιουργία γράφτηκε, λοιπόν, φέτος το οσκαρικό προσκλητήριο στον αγώνα. Ελα, όμως, που το πολιτικό κήρυγμα της Πόρτμαν σκόνταψε στην αυστηρότητα της Ρόουζ ΜακΓκόουαν, η οποία ως πρόσωπο που πρωτοστάτησε στις αποκαλύψεις του σκανδάλου Γουάινστιν και θεωρώντας προφανώς ότι κρατά τη φεμινιστική ατζέντα, έγραψε «αηδιασμένη» στον λογαριασμό της στο facebook: «Το είδος του ακτιβισμού και διαμαρτυρίας της Πόρτμαν είναι βαθιά προσβλητικό για όσους πραγματικά αγωνίζονται γι’ αυτόν τον σκοπό».
Η Πόρτμαν, ελαφρώς απολογούμενη, απάντησε πως «πράγματι γενναιότητα δεν είναι να φοράς φορέματα με κεντημένα ονόματα, αλλά και να καταθέτεις εναντίον του Χάρβεϊ Γουάινστιν υπό απίστευτη πίεση». Επειτα η ΜακΓκόουαν ξανακάρφωσε τον ναΐφ ακτιβισμό της Αμερικανο-ισραηλινής και τέλος πάντων το αφήγημα συνεχίζει να γράφεται με ανταλλαγές καρφιών και ειρωνικών φιλοφρονήσεων.
Κάπου στον κόσμο τσακώνονται για το ποιες και με ποιον τρόπο δικαιούνται να σηκώνουν το λάβαρο -έστω και αυτό το πασπαλισμένο με χολιγουντιανή χρυσόσκονη- κατά των διακρίσεων. Στη χώρα μας πάλι, γυναίκες σε τελετές περιφερειών και υπουργείων ακούν τις εγχώριες, σεξιστικές χυδαιότητες του κάθε Τζιτζικώστα αλλά και των αντισυστημικών διασκεδαστών του λαϊκού αισθήματος χαχανίζοντας. Χίλιες φορές μια χαζοχαρούμενη οσκαρική συζήτηση από τη συντριβή που φέρνουν η ανοχή και η απάθεια.
