Ενας θάνατος και μία αθώωση που συνέπεσαν

Συνέπεσαν ο θάνατος του (υπεραιωνόβιου) Κερκ Ντάγκλας (νομίζω, έχω δει όλες τις ταινίες του) με την (προδιαγεγραμμένη) αθώωση του Ντόναλντ Τραμπ από τη (δική του) Γερουσία. Λέω «συνέπεσαν», επειδή ο Ντάγκλας, παραμονές εκλογών, θέλοντας να αποτρέψει τους Αμερικανούς εκλογείς από τις «κάλπες» του Τραμπ, δημοσίευσε ένα ιστορικό κείμενο.

Οπου, με εύγλωττο υπαινιγμό, παραλείποντας επίτηδες το όνομα, αναφερόταν στον… Χίτλερ, ο οποίος: «Πριν εκλεγεί τον περιγελούσαν, δεν τον έπαιρναν στα σοβαρά. Τον έβλεπαν σαν έναν καραγκιόζη, που ήταν αδύνατον να εξαπατήσει με την εθνικιστική ρητορική μίσους έναν μορφωμένο, πολιτισμένο λαό» (Βένα Γεωργακοπούλου, «Ο τελευταίος γίγαντας του Χόλιγουντ», «Εφ.Συν.» 7/2).

Θυμήθηκα κάτι αντίστοιχο, με άλλο αστέρι του Χόλιγουντ (ανεξαρτήτως μεγέθους ακτινοβολίας, σπουδαίο ηθοποιό πάντως, βραβευμένον με Οσκαρ· ο Ντάγκλας πήρε μόνο τιμητικό), τον Λι Μάρβιν. Λίγο μετά την εκλογή του (επίσης ηθοποιού) Ρόναλντ Ρίγκαν, σε κάποια συνέντευξη που είχε δώσει ο Μάρβιν και στην ερώτηση: Ποια στιγμή στην καριέρα σας θεωρείτε την καλύτερη; [Δεν βάζω εισαγωγικά, γιατί γράφω από μνήμης· τίμια πράγματα!]. Απάντησε: Η ωραιότερη στιγμή της καριέρας μου ήταν, όταν, σε γυρίσματα ταινίας, έδωσα αληθινή γροθιά στον «κακό» που τον υποδυόταν ο Ρίγκαν!

Εχει μία παράδοση το Χόλιγουντ σε κάτι τέτοια. Ιδίως μετά το Βιετνάμ. Αν και στον φοβερό και άθλιο (ψυχροπολεμικό) μακαρθισμό πολλοί από το Χόλιγουντ άντεξαν. Ο Ντάγκλας ήταν ένας από αυτούς. Ο Ρίγκαν ήταν από τους καταδότες. Τώρα μόνο, με τον Τραμπ, το βλέπω λίγο… χλομό το πράγμα. Ισως δεν είναι τυχαίο. Ούτε είναι τυχαίο ότι μετά την αθώωση ο Τραμπ φωτογραφήθηκε με ορθάνοιχτη τη (μη φιλική του) «Ουάσινγκτον Ποστ». Την εφημερίδα που αποκάλυψε το Γουότερ-γκέιτ και έστειλε στο σπίτι του τον Νίξον, ευλογώντας εμμέσως τη δική του «αθώωση». Αλλά ξύνονται και οι Δημοκρατικοί…