Το ΕΣΥ, στη μεγάλη δοκιμασία που περνάμε, συγκρινόμενο με την ιδιωτική περίθαλψη, είναι ανάπηρος, με ένα πόδι, που όμως στέκει όρθιος, απέναντι σε σαρανταποδαρούσα που έρπει και τώρα έχει λουφάξει, περιμένοντας τον ανάπηρο να βγάλει τον κορονοϊό από την τρύπα. Οχι μόνον εδώ. Παγκοσμίως.
Τι θα κάνει εντέλει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο περί υγείας, που είχε ήδη δώσει για διαβούλευση; Θα το αφήσει ως έχει; Ή τώρα, στον κίνδυνο, θα πρυτανεύσουν σκέψεις ωριμότερες; Οτι οι «εξορθολογισμοί» και οι περικοπές δεν είναι παντός καιρού και πάσης χρήσεως; Θέλει και άλλα πειστήρια; Τα οποία πειστήρια, τώρα, ίσως είναι βεβαιώσεις θανάτου!
Είναι κάτι που με απασχολεί -ας μου επιτραπεί- και προσωπικά. Το έχω ξαναγράψει, σε… ανύποπτο χρόνο: Αναλογίστηκε ποτέ, οποιαδήποτε μνημονιακή κυβέρνηση, επιχείρησε ποτέ μία μελέτη: πόσες ζωές χάθηκαν στα χρόνια των μνημονίων (και χάνονται ακόμα), μόνο και μόνο επειδή το χρέος, οι δανειακές υποχρεώσεις και τα σύμφωνα σταθερότητας που αλυσοδέσανε τη χώρα, άφησαν διάτρητο και το ΕΣΥ; Αν δεν τα δούμε τώρα αυτά –στη μεγάλη αγωνία που μπορεί να γίνει και μεγάλη ευκαιρία– πότε θα τα δούμε;
Διάβαζα πρόσφατα, σε χρονογράφημα του «πατέρα του χρονογραφήματος», Ιωάννη Κονδυλάκη, για πλημμύρα στον Ιλισό (ακούγεται παράδοξο, αλλά πλημμύριζε· τον έχω δει!), Νοέμβριος 1896. Μεγάλη καταστροφή· «τραγωδία», κατά Κονδυλάκη. Με δυο κωμικά περιστατικά: Σώθηκε ένας γάιδαρος. Μόλις πάτησε στεριά, γκάριξε από χαρά, τόσο που ακούστηκε στη… Σαλαμίνα.
Ακούστηκε και κραυγή δυσνόητη μες στη νύχτα: «Φέρτε αρμ», επαναλαμβανόμενη. Πλησίασαν δυο νέοι, είδαν ένα κλουβί να επιπλέει και μες στο κλουβί έναν απελπισμένο παπαγάλο· προφανώς από σπίτι κοντά σε στρατώνα! Τον παρέδωσαν στην οικοδέσποινα, με τη… σύσταση: «Φρονιμότερο είναι να τον μάθετε να φωνάζει “βοήθεια!”». Απλά μαθήματα. Οχι παραγγέλματα για παπαγάλους…
