Η «Eφ.Συν.» με τη Σχεδία της αλληλεγγύης

Σε σταθμούς μετρό, σε πλατείες, σε πολύβουους δρόμους της πόλης, όλοι έχουμε δει έστω και φευγαλέα κάποιον πωλητή του περιοδικού «Σχεδία». Για μία και μοναδική μέρα μέσα στον χρόνο, όμως, κάθε δεύτερο Σάββατο του Φλεβάρη, ένας απλός πολίτης παίρνει τον ρόλο αυτόν του πωλητή, στήνεται σε κεντρικό δρόμο της πόλης, φορά το κόκκινο γιλέκο και φωνάζει περήφανα «Σχεδία, περιοδικό δρόμου».

Τραγουδιστές, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι και απλοί αναγνώστες βιώνουν για μία ώρα αυτό που για κάποιους άλλους είναι η σκληρή καθημερινότητα.

Το «Σχεδία»: Πωλητής για μια ώρα» είναι μια πράξη αλληλεγγύης, αλλά και ένα πείραμα. Οι πωλητές της Σχεδίας, αυτοί οι αόρατοι άνθρωποι στην πόλη, παραχωρούν για μία ώρα τις θέσεις τους σε όλους εμάς. Βγαίνουμε από τη ζώνη ασφαλείας μας και, μακριά από όλα όσα μας είναι δεδομένα, θυμόμαστε πως σε αυτό τον κόσμο κάποιοι ήμασταν προνομιούχοι και κάποιοι όχι.

Ετσι φέτος και η «Εφ.Συν.» φόρεσε το κόκκινο γιλέκο. Το δικό μας πόστο είχε καθοριστεί στο Σύνταγμα, στην αρχή της Ερμού. Αφού μου υποδείξουν οι υπεύθυνοι ποιο ακριβώς είναι το κατάλληλο σημείο του πεζόδρομου, ώστε να φαίνομαι καλύτερα, ξεκινάω, όπως δεκάδες άλλοι, την ίδια ώρα, σε δεκάδες σημεία της Αθήνας, την προσπάθεια πώλησης του περιοδικού. Η πλειονότητα αποφεύγει τους πωλητές σαν να είναι κολόνες καταμεσής του δρόμου. Αλλοι πάλι αποφεύγουν ακόμη την οπτική επαφή, πόσο μάλλον κάποια ουσιαστικότερη αλληλεπίδραση.

Μυστικό

Κάποιες φορές, όμως, ακούς ένα ευγενικό «No, thank you» από τουρίστες που σε περνούν για πλασιέ, ένα φευγαλέο «Να είσαι καλά» ή ένα ενθαρρυντικό «Καλημέρα, το πήραμε ήδη, ευχαριστούμε». Ο κύριος Χρήστος, ο πωλητής της Σχεδίας, έρχεται δίπλα μου και μου εκμυστηρεύεται πως «κι ένα “καλημέρα” μερικές φορές είναι αρκετό για να σου φτιάξει όλη τη διάθεση» και σου υπενθυμίζει πως, ίσως, σε αυτή την πόλη δεν είσαι για όλους αόρατος.

Και κάποιες άλλες φορές -σπάνιες αλλά υπάρχουν- ανάμεσα στους εκατοντάδες που περνούν γύρω σου, κάποιοι σταματούν, σε χαιρετούν και σου γνέφουν καταφατικά: ένα χαμογελαστό «Α, ναι ευχαρίστως!», ένα γλυκά συνωμοτικό «Φερε μου ένα, είχα πουλήσει και εγώ το περιοδικό κάποτε, ξέρω» και ένα αυθόρμητο -χωρίς καμία προτροπή- «Να αγοράσω μια Σχεδία;»

Πέντε λεπτά πριν η βάρδια φτάσει στο τέλος της, ένας πατέρας με τα δυο του πιτσιρίκια, κρατώντας ένα εικοσάρικο, μου λέει «Δώσε μου τρία και κράτα τα ρέστα». «Είναι πολλά τα 20 ευρώ για τρία τεύχη», απαντώ σχεδόν αυτόματα. «Δώσε μου πέντε τότε, να δώσουν τα παιδιά και στους φίλους τους».

Τείνοντάς του τα περιοδικά, κάνω την πιο ανόητη ερώτηση: «Διαβάζετε Σχεδία;». «Οχι συχνά. Αλλά ξέρω τι είναι και τα παιδιά πρέπει να τη διαβάσουν και να το συζητήσουμε μετά. Αν δεν μεγαλώσουμε εμείς τα παιδιά μας σωστά… Ζούμε σε δύσκολους καιρούς, κορίτσι μου…».