Βιώσιμες πόλεις και κοινότητες το 2030

Εγραφα χθες (και υποσχόμουν συνέχεια) γι’ αυτό το φιλόδοξο πρόγραμμα του ΟΗΕ (που το ενστερνίστηκε και η Ε.Ε.) και αποκλήθηκε «Στόχος 11 για βιώσιμες πόλεις και κοινότητες το 2030»· στόχος με ορίζοντα δεκαετίας δηλαδή. Πηγές μου (να λέμε και τις πηγές μας για τυχόν κακόπιστους) τρία δημοσιεύματα στην «Εφ. Συν.»: Του απεσταλμένου στις Βρυξέλλες συναδέλφου Μιχαήλ-Αγγελου Κωνσταντόπουλου: «Το Green Deal [πράσινο συμβόλαιο θα το έλεγα] και οι πόλεις του 2030» (13/2). Αρθρο του κ. Αρη Ζωγράφου, προέδρου Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης: «Να απαιτήσουμε το δικαίωμα στους δρόμους» (με όλο το θάρρος, θα πρόσθετα: και στα πεζοδρόμια) (22-23/2). Το «πολιτικό παρασκήνιο»: «Φως», υπογραφή Δ.Σ.Φ. (11/2).

Ας σταθώ λίγο στο «παρασκήνιο»· ίσως από διάθεση ρομαντική. Πρόκειται για σχόλιο στη «Μοντ», το οποίο, αφού επισημαίνει ότι το τεχνητό φως (το ηλεκτρικό δηλαδή), από το 1990 μέχρι σήμερα έχει αυξηθεί σε ΗΠΑ και Ευρώπη 99%, «με τραγικές επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα», σχολιάζει, τόσο αιχμηρά που το νυστέρι πιάνει φλέβα, πως: «ενώ, εδώ και χιλιετίες, ο κύκλος ημέρας-νύχτας έμενε σταθερός, πλέον (τώρα) το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού κοιτάζει έναν ουρανό αλλοιωμένο από το τεχνητό φως. Κάτι που όχι μόνο εμποδίζει τη θέαση των αστεριών, αλλά απορρυθμίζει πλήρως ανθρώπους, ζώα και φυτά».

Τι να πεις μετά για βιώσιμες πόλεις που (εκτός από αμέτρητες εστίες ποικίλων οχλήσεων, ρυπάνσεων και μολύνσεων) πνίγονται και στο φως. Το τραγικό είναι ότι το Παρίσι, για παράδειγμα, που τώρα εξουθενώνεται στον προβολέα, έχει εκ παραδόσεως δεύτερο, κολακευτικό όνομα: η Πόλη του Φωτός. Τρέχα γύρευε δηλαδή. Μήπως (σκέφτομαι), μεταφορικά, κυριολεκτικά και πρακτικά, ξεκινούσε ο ΟΗΕ τους στόχους του για το 2030 χαμηλώνοντας τα φώτα, ώστε να ξαναδούν οι πόλεις ουρανό έναστρο; Μετά, συζητάμε, μήπως χαμηλώσουμε και τις ταχύτητες…