Σημειώσεις από το πουθενά

Επειδή η ζωή δεν ζει και η αφήγηση δεν αφηγείται, υπάρχει η αφηγημένη ζωή. Μ’ άλλα λόγια η ζωή που μετεωρίζεται ανάμεσα στο καθημερινό και στο αναγνωστικό ημερολόγιο. Εξ ου και κάποτε αισθανόμαστε σαν να φυλλομετρούμε τις μέρες και τις νύχτες μας σαν ένα βιβλίο που γράφεται εν προόδω και, συμμετρικά, να συναντούμε απρόσμενα στον δρόμο έναν χαρακτήρα του Κάφκα ή του Μπέκετ, μια φιγούρα του Παπαδημητρακόπουλου ή του Δημητρίου.

Ενας συγγραφέας, που κατά βάθος δεν είναι παρά ένας σεσημασμένος αναγνώστης, πασχίζει τα πάντα να γίνουν ιστορίες. Δυσοίωνες ή κωμικές. Απλές ή δαιδαλώδεις. Ολα όσα αδράχνει το βλέμμα του (κι όχι μόνο). Ιστορίες που δανείζεται από τη δωρεάν μυθοπλασία του κόσμου -την πιο ευφάνταστη, τρομακτική, αδιανόητη. Ιστορίες που ακούει τυχαία, που του εκμυστηρεύονται γείτονες, φίλοι και γνωστοί, ιστορίες που ονειρεύεται ή επινοεί, αρτιμελείς ή κολοβές, ιστορίες που απωθεί ή ξεχνάει.

Τα πάντα υπάρχουν για να διηγηθούμε. Οπως μπορούμε. Να τα απευθύνουμε. Εστω και σ’ ένα πρόσωπο. Ειδαλλιώς καίγονται σαν το κερί που ανάβεις κι από τις δυο άκρες.

Κάτι που δεν το διηγείσαι, ενδεχομένως και να μην υπάρχει.

Αυτό θα είναι το πνεύμα και το σώμα τούτης της νεόκοπης στήλης. Ενας άνθρωπος που γράφει συναντά έναν άνθρωπο που περπατάει. Από κοινού αποφασίζουν να ονομάσουν όλες αυτές τις διαδρομές και στάσεις ανάμεσα σε αράδες και δρόμους σημειώσεις από το πουθενά.

Σημειώσεις από το πουθενά, λοιπόν, για αράδες, παραγράφους, κεφάλαια, πλοκές, ανατροπές, ήρωες μιας αστικής τοπιογραφίας (όχι κατ’ ανάγκη αναγνωρίσιμης) και δρόμους, αδιέξοδα, γέφυρες, στοές και πλατείες μιας αναγνωστικής επικράτειας (ενίοτε υβριδικής και ρευστής).