Eναρξη με τρομοκρατική επίθεση, κορονοϊό, αλλά και γυναικεία δημιουργικότητα

Η Berlinale του 2020 έχει πολλά συστατικά που την κάνουν να ξεχωρίζει. Είναι επετειακή, καθώς κλείνει επτά δεκαετίες φιλοξενίας του παγκόσμιου σινεμά. Είναι η πρώτη με τη νέα της διοίκηση, αποτελούμενη από τους Κάρλο Τσατριάν και Μαριέτε Ρίζενμπικ που μένει να αποδείξουν ότι θα φέρουν στη διοργάνωση τον φρέσκο αέρα που, ομολογουμένως, χρειάζεται.

Είναι το φεστιβάλ που στο ξημέρωμά του, το πρωινό της έναρξης, έμαθε για την πολύνεκρη επίθεση στην πόλη Χανάου, έξω από τη Φρανκφούρτη: η σκοτεινή είδηση σκέπασε κάθε στιγμή της πρεμιέρας και στην τελετή έναρξης φυσικά κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή, συμβολική τιμή στα θύματα.

Η συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής του κύριου Διαγωνιστικού Τμήματος είχε χαρακτήρα… απολογίας. Πρόεδρος της επιτροπής είναι φέτοςο Τζέρεμι Αϊρονς και δεν έχει περάσει ένας μήνας απ’ όταν ήρθαν στην επιφάνεια παλιότερα σχόλιά του κατά των γάμων ομοφύλων, των εκτρώσεων, μιας γενικότερα σεξιστικής, συντηρητικής στάσης του.

Ο Αϊρονς φυσικά φρόντισε να πει όσα χρειάζονταν για να βελτιώσει την εικόνα του: «Υποστηρίζω με όλη μου την καρδιά το παγκόσμιο κίνημα της ευαισθητοποίησης για την ανισότητα που υφίστανται οι γυναίκες και την προστασία τους από κάθε κακοποίηση, τόσο στο σπίτι όσο και στον χώρο εργασίας. Στηρίζω τον νόμο για τους γάμους ομοφύλων κι ελπίζω αυτή η πεφωτισμένη νομοθεσία να συνεχίσει να επεκτείνεται σε όλο και περισσότερες κοινωνίες. Και τρίτον, υποστηρίζω ολόθερμα το δικαίωμα των γυναικών στην έκτρωση, αν αυτή είναι η απόφασή τους. Αυτά τα τρία ανθρώπινα δικαιώματα είναι, κατά τη γνώμη μου, απαραίτητα βήματα προς μιας πολιτισμένη και ανθρώπινη κοινωνία, για την οποία όλοι πρέπει να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Ελπίζω να βάλουμε τα παλιά μου σχόλια για ύπνο».

Το ενδιαφέρον της έναρξης μονοπώλησε η ταινία «My Salinger Year» του Φιλίπ Φαλαρντό. Το φιλμ βασίζεται στην πραγματική ιστορία (και στην αυτοβιογραφία της ηρωίδας) της Τζοάνα Ράκοφ, μιας νεαρής, γεμάτης ενθουσιασμό κοπέλας που, ακολουθώντας το όνειρό της ώς τη Νέα Υόρκη, έπιασε δουλειά στην εκδότρια των βιβλίων του περιβόητου ερημίτη συγγραφέα Τζ. Ντ. Σάλιντζερ.

Με την παρουσία τους λάμπρυναν τη συνέντευξη Τύπου για την ταινία και το πρώτο κόκκινο χαλί της φετινής Berlinale οι δύο πρωταγωνίστριες της ταινίας.

Η νεαρή Μάργκαρετ Κουόλι («Κάποτε στο… Χόλιγουντ»), ταλαντούχα και πανέμορφη, δήλωσε πως δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη έρευνα για τον ρόλο της, μια κι από την αρχή τής ήταν οικείος: «Κι εγώ έφυγα από το σπίτι στα 16 μου και μετακόμισα στη Νέα Υόρκη για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Μεγάλωσα σε μία μικρή αμερικανική κωμόπολη, στο αγρόκτημα των γονιών μου, και η Νέα Υόρκη στάθηκε μεγάλη έμπνευση για μένα». Οι γονείς της, βέβαια, δεν είναι τυχαίοι, μια και η Κουόλι είναι η κόρη της ηθοποιού Αντι ΜακΝτάουελ και του μοντέλου Πολ Κουόλι.

Η Σιγκούρνι Γουίβερ, από την άλλη, με το πάντα συναρπαστικό εκτόπισμα και την ιδιαίτερη, δυναμική κομψότητά της, μίλησε για τη θέση της γυναίκας στο σύμπαν του θεάματος, μια και η ομάδα της ταινίας προσπάθησε σκόπιμα να απασχολήσει όσο περισσότερες γυναίκες επαγγελματίες γινόταν.

«Η ταινία αποδεικνύει ότι κάτι λειτούργησε τα τελευταία χρόνια», είπε η Γουίβερ. «Οι γυναίκες έχουμε πάει ένα βήμα μπροστά στην κινηματογραφική βιομηχανία. Οι παραγωγοί μας [ο Λικ Ντερί και η Κιμ ΜακΚρο] έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να προσλάβουν γυναίκες σε όλες τις θέσεις. Γυναίκες που ποτέ δεν βρέθηκαν σε θέση ισχύος στην παραγωγή και τα κινηματογραφικά συνεργεία, ενώ εμείς γνωρίζαμε ότι έβγαζαν σιωπηλά τη δουλειά τους για πάρα πολλά χρόνια. Εκείνοι τις προώθησαν και τους έδωσαν την ευκαιρία να υπογράψουν το αποτέλεσμα. Και, φίλε μου, τι υπέροχο αποτέλεσμα υπέγραψαν».