Ολοι οι μανάβηδες της λαϊκής στη γειτονιά μου, την Παρασκευή, φορούσαν γάντια προστασίας, πωλητών και πελατών, από τον κορονοϊό. Πρώτη μου σκέψη ήταν, πόσο, από τη μια στιγμή στην άλλη, άλλαξε η ζωή μας. Δεύτερη σκέψη όμως –γιατί, κάποτε, είθε συντομότατα, η πανδημία θα περάσει– ήταν, πόσο ο τωρινός φόβος θα σταθεί οδηγός για συμπεράσματα και αξιολογήσεις που, πράγματι, θα αλλάξουν τη ζωή μας και θα την πάνε προς το καλύτερο· ατομικά πρώτα και συλλογικά έπειτα.
Ετσι γίνεται: άμα υπάρχουν προϋποθέσεις να καλυτερέψουν τα άτομα, καλυτερεύουν και τα σύνολα. Δεν είναι ευχή παρηγοριάς όλα αυτά, του τύπου «μπόρα είναι, θα περάσει». Εχουμε άπειρα παραδείγματα από το παρελθόν, όπου μεγάλες δοκιμασίες (που μπροστά τους ο κορονοϊός είναι παρωνυχίδα) στάθηκαν αφετηρία για νέα ξεκινήματα και εφαλτήριο για νέα άλματα.
Η μεγάλη πανούκλα του 14ου αιώνα π.Χ., στην οποία ήδη αναφέρθηκα σε προηγούμενο χρονογράφημα, από τις κορυφαίες δοκιμασίες που διήλθε η ανθρωπότητα, στάθηκε μεγάλο χωνευτήρι, σε μια παγκόσμια –στον τότε γνωστό κόσμο– περισυλλογή, η οποία οδήγησε σε αναστοχασμό και πολλαπλές αναθεωρήσεις έως τότε αξιών και αντιλήψεων.
Διέλυσε στερεότυπα αιώνων και άνοιξε νέους δρόμους στην επιστήμη (στα σπάργανα ακόμα τότε και μες στο τέλμα της δεισιδαιμονίας), τις τέχνες, τα γράμματα, γενικά τον πολιτισμό, διεύρυνε γνωσιακούς και ταξιδιωτικούς ορίζοντες, απελευθέρωσε τη σκέψη από πνευματικές δουλείες, οδήγησε στην Αναγέννηση, την ανακάλυψη μιας νέας ηπείρου, τον Διαφωτισμό…
Μακάρι και τώρα να αξιοποιήσουμε, μες στον έλλογο φόβο που μας διακατέχει, τις πολλές ευκαιρίες για αναστοχασμό που μας δίνονται. Να δούμε πως αν κάτι στη ζωή αξίζει περισσότερο, πέρα από την υγεία που πρωτεύει, είναι οι ευκαιρίες που μας δίνει να την κάνουμε καλύτερη· να την τιμάμε και να μην την ευτελίζουμε.
