Μία από τις μεθόδους της σύγχρονης τέχνης να προσελκύσει την προσοχή του κοινού και να γίνει ενδιαφέρουσα -όπως είναι η λέξη που έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται μετά την οριστική ήττα και αναπόφευκτη απόσυρση του Ωραίου και του Υψηλού- είναι η πρόκληση του σοκ. Στα κόμικς το σοκ δεν είναι ανάγκη να προκαλείται με σκηνές ωμής βίας, με αίμα να ρέει από καρέ σε καρέ και με κομμένα μέλη σωμάτων. Αρκεί η δεξιοτεχνική δημιουργία ενός ανοίκειου περιβάλλοντος, η παρωδιακή χρήση γνωστών χαρακτήρων σε ασυνήθιστα μέρη, τα κατάλληλα πρόσωπα στα ακατάλληλα μέρη.

Το πέτυχε με μοναδικό τρόπο ο Mark Millar στο «Unfunnies» με χνουδωτά funny animals να πουλάνε πρέζα, να τρυπιούνται, να βιάζουν και να βιάζονται, το έχει εφαρμόσει ο Matt Groening στα εμβόλιμα επεισόδια του «Itchy and Scratchy Show» των «Simpsons», το εξώθησε στα άκρα ο Kaz με την παρακμή και τη μητροπολιτική απόγνωση του «Underworld». Το είχαν πράξει χρόνια πριν και ιδιαίτερα επιτυχημένα οι Luigi Mignacco, Cesare Valeri και Luigi Piccatto σε μια ιστορία του Dylan Dog με τίτλο «Οι Ροζ Κούνελοι σκοτώνουν» (1988), σχεδόν ταυτόχρονα με την προβολή της ταινίας «Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ» που, ενώ μπορούσε να γίνει πιο «ενήλικη» και να προκαλέσει αναστοχασμό πάνω στη φύση των χάρτινων χαρακτήρων και την οντολογία των κινουμένων σχεδίων, παρέμεινε στη χολιγουντιανή πεπατημένη του εύπεπτου και του αναμενόμενου.

Οι δύο πρώτοι από τους Ιταλούς δημιουργούς των «Κούνελων» επανήλθαν τριάντα χρόνια αργότερα σε μια ακόμα πιο βίαιη εκδοχή της Χώρας των Χρωματιστών Σκιών. Η ιστορία «Οι Ροζ Κούνελοι πεθαίνουν» (κυκλοφορεί στα ελληνικά στη σειρά Dylan Dog από τις εκδόσεις Μικρός Ηρως, σε μετάφραση Γαβριήλ Τομπαλίδη) ξαναθέτει πιο επιτακτικά τα ερωτήματα ανάλογων εγχειρημάτων. Είναι αγγελικά πλασμένοι οι κόσμοι που φαίνονται ως τέτοιοι; Τι κρύβεται πίσω από τα χαριτωμένα χρώματα και τις στρογγυλεμένες κοινοτοπίες του λόγου και της εικόνας; Τι κάνουν οι κούνελοι για να διασκεδάσουν; Μήπως κρατούν σιδεροπρίονα και αποκεφαλίζουν σκυλάκια;

Η απάντηση στην υποκρισία όσων παραβλέπουν την αλήθεια επιλέγοντας τα επιφαινόμενά της βρίσκεται στα λόγια ενός χωροφύλακα της Χώρας των Χρωματιστών Σκιών μπροστά σε ένα πτώμα: «Απομακρυνθείτε, κύριοι! Δεν υπάρχει τίποτα να δείτε, πέρα από ένα καρτούν με τσακισμένο κρανίο και το ένα του μάτι ξεριζωμένο από την κόγχη!»