Της Αλλοπάρ*

Είχα αρχίσει, προ ημερών, να σας γράφω τις πρώτες μου εντυπώσεις απ’ τη βιογραφία του Σπυρίδωνος Τρικούπη, γραμμένη απ’ τη Λύντια Τρίχα («Σπυρίδων, ο άλλος Τρικούπης», εκδόσεις Πόλις) και σας είχα υποσχεθεί ότι, προχωρώντας στην ανάγνωσή της, θα σας έγραφα ξανά.

Τώρα, που έφτασα στη μέση του βιβλίου (όπου έρχεται ο Καποδίστριας, του οποίου ο Σπυρίδων θα γίνει κάτι σαν πρωθυπουργός), πρέπει να σας πω ότι ο πρώτος μου ενθουσιασμός συνεχίζεται. Κι αυτό οφείλεται -όπως και στην αρχή- όχι στην εξιστόρηση των λίγο-πολύ γνωστών γεγονότων και σταθμών της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά στις φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες της ζωής και της δράσης των πρωταγωνιστών εκείνης της φοβερής εποχής.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, παραθέτω ένα απόσπασμα από την περιγραφή της κρίσιμης Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας:

«Στην Ερμιόνη, οι συνεδριάσεις λάμβαναν χώρα σε μια μακρόστενη αίθουσα. Στην Τροιζήνα, δεν υπήρχε στεγασμένος χώρος να χωρέσει τόσο πλήθος. Ετσι, ως τόπος της Συνέλευσης χρησιμοποιήθηκε ένας κήπος, κατάφυτος με λεμονιές και πορτοκαλιές, στη σκιά των οποίων κάθονταν οι πληρεξούσιοι, εκτός απ’ τον Κολοκοτρώνη, που παρακολουθούσε τις συνεδριάσεις από ψηλά, καθισμένος στη διχάλα ενός δέντρου. Εξω απ’ την ξερολιθιά που περιέβαλλε τον κήπο βρισκόταν το ακροατήριο, άλλοτε σιωπηλό κι άλλοτε θορυβώδες. Ο Νικήτας Σταματελόπουλος (Νικηταράς, ο Τουρκοφάγος), που είχε αναλάβει την τήρηση της τάξης, την επέβαλλε πετώντας πέτρες ή λεμόνια στους θορυβούντες».

Και παρακάτω, μια και μιλάμε για τον Νικηταρά, κι άλλο ένα απόσπασμα – μιλάμε για τις μέρες που ο Ιμπραήμ έκαιγε την Πελοπόννησο, ο Καποδίστριας ετοίμαζε τις βαλίτσες του για Ελλάδα και ο Καραϊσκάκης βρισκόταν στο Φάληρο, έτοιμος να πολιορκήσει την Αθήνα που κατείχαν οι Τούρκοι:

«Ο Νικηταράς είχε μια κόρη, τη Ρεγγίνα, που την έστειλε, μαζί με τη δασκάλα της, στον Κουντουριώτη, στην Υδρα. Εκεί, όπως και στη Σύρο, η ζωή για ορισμένους κυλούσε μάλλον αμέριμνα. Η οικογένεια του Γ. Κουντουριώτη ”διασκέδασεν καλώς την Αποκρέαν” και οι κόρες του ζητούσαν ”καμαργιέρα να τους διορθώσει την κεφαλήν”, καπέλλα απ’ την Ευρώπη και μαντήλια σε όλα τα χρώματα, ενώ παράλληλα μάθαναν και να χορεύουν βαλς».

Ισως μόνο στην Ελλάδα, κυρίες και κύριοι, συνυπάρχουν ο ηρωισμός, η ομοψυχία, η διχόνοια, η φτώχεια, η καλοπέραση – σκέτος σουρεαλισμός! Και ίσως μόνο στις σελίδες αυτού του βιβλίου μπορεί κανείς να τα βρει.

* Η Αλλοπάρ συνεχίζει ακάθεκτη την ανάγνωση και ήδη ετοιμάζεται για μια ακόμα αναφορά στον Σπυρίδωνα Τρικούπη και την εποχή του. Λίγη υπομονή, λοιπόν. (Αλλο σουρεαλιστικό: Η παρουσίαση ενός βιβλίου σε… συνέχειες! Καλά, δεν ξανάγινε.)