Σαράντα πέντε χρόνια κολλητή παρέα με την κοφτερή σου σκέψη, το έμφυτο πνεύμα φρεσκάδας και αντιλογίας, τις αναζητήσεις και τις διαφωνίες σου, τις συνεχείς ανατροπές σε ό,τι φάνταζε δεδομένο, τη βαθιά και πολύ ιδιαίτερη πια ενασχόληση με την πολιτική, τη γνώση της σημασίας της, το θαυμασμό σου στην αισθητική και στην τέχνη, την απέχθεια σου για την κοινή λογική και την κοινή γνώμη, τις δικές σου τόσο αναγνωρίσιμες ιδιοτροπίες, τη μοναδική σου προσήλωση στην έρευνα και στη μελέτη του Νίτσε, την απόλυτη αφοσίωση σου στη μνήμη και στη μελέτη του Ολοκαυτώματος, την αγωνία σου για ότι φέρνει ξανά το ναζισμό πίσω για ότι προκαλεί απειλητικά και επικίνδυνα πισωγυρίσματα σε όλο τον κόσμο.
Όλα άλλαξαν στην πορεία, όλες οι αναφορές, όλες οι επιλογές, όλοι οι δρόμοι και οι διαδρομές. Κρατώντας πάντα και παντού το σταθερό χέρι της Ερασμίας άφησες το μυαλό σου ελεύθερο να περιπλανηθεί σε νέα πεδία, σε νέες συχνά επίπονες μελέτες, σκέψεις και αναζητήσεις στα εκατοντάδες βιβλία σου ανάμεσα στα δείγματα του θαυμασμού σου για την τέχνη, στις απίστευτες ώρες παρακολούθησης του τί συμβαίνει και κυρίως τί κουβεντιάζεται σε όλο τον κόσμο μέσα από όλα τα ξένα τηλεοπτικά δίκτυα. Κατάλαβες πρώτος ότι θόλωνε την Ευρώπη ένα νέο ρεύμα μίσους, ότι θα έβγαινε ο Τραμπ, ότι ερχόταν το Brexit, ότι ο Τσίπρας θα κέρδιζε τις εκλογές το Σεπτέμβρη του 2015…
Σαράντα πέντε χρόνια στέρεας φιλίας στα μονοπάτια που πάντα άνοιγαν οι πολύωρες συζητήσεις μαζί σου. Δεν πρόλαβες να δεις το τέλος της δίκης της Χρυσής Αυγής, δεν πρόλαβες να δεις όλα τα έργα τέχνης που θαύμαζες, δεν πρόλαβες να εκδώσεις το σπουδαίο βιβλίο σου, δεν πρόλαβες να χαρείς τα τελευταία παιχνίδια στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Πρόλαβες όμως να είσαι πάντα δίπλα μας έτοιμος να βοηθήσεις, να διδάξεις, να παρηγορήσεις, να χαρείς μαζί μας. Πιο φίλος από τους φίλους, πιο αδελφός από τους αδελφούς , πιο δάσκαλος από τους δασκάλους.
Είναι μερικοί αποχαιρετισμοί που δεν μπορούν να γίνουν Θεόφιλε, δεν υπάρχουν!
