Ο έρωτας είναι πράξη επαναστατική, λέει ο πατέρας μου και πες πες το πιστέψαμε κι εμείς ως θεώρημα. Διαβάζεται και αντεστραμμένο: η επανάσταση είναι μια πράξη ερωτική. Αυτά και μερικά ακόμα μου ήρθαν στο μυαλό διαβάζοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ οργανώνει κεντρική πολιτική εκδήλωση στις 14 Φλεβάρη, τη μέρα που οι ερωτευμένοι χαρίζουν σοκολατάκια, οι έμποροι κάνουν χρυσές δουλειές και οι απατημένοι θρηνούν.
Η γέννηση του μικρού κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς μέσα από τα πολλά ρυάκια μικρών κομμάτων και κινημάτων, η ξέφρενη πορεία του μετά τον διπλό εκλογικό σεισμό του 2012, η εκβολή του στη μεγάλη θάλασσα τον Γενάρη του 2015, η ήττα του στην άγρια αρένα της Ευρώπης, η διάσπασή του, η δεύτερη νίκη του, οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του είναι πεισματάρικα γεγονότα, των οποίων την ένταση, το βάθος και το αποτύπωμα θα αναζητάμε και θα συζητάμε για πολλά χρόνια. Από το καλοκαίρι και αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε τις εκλογές, το κόμμα αναζητά την ιδανική συνταγή και πόση δόση Κεντροαριστεράς, αριστερού ριζοσπαστισμού, σοσιαλδημοκρατίας απαιτεί. Την ίδια ώρα -και παρά τα κάποια αισιόδοξα σκιρτήματα- τα υπόλοιπα κομμάτια της Αριστεράς και τα κινήματα μοιάζουν από μουδιασμένα έως ακίνητα.
Τα θεωρήματα ενίοτε χαρακτηρίζονται ως προφανή, δύσκολα, όμορφα. Αν ο έρωτας είναι μια πράξη επαναστατική κι αν η επανάσταση είναι μια πράξη ερωτική, τότε η όλη Αριστερά και τα κινήματα πρέπει να θυμηθούν πώς προκύπτουν οι έρωτες. Αυτοί που σου δίνουν ένα όραμα να πιστέψεις, ένα σχέδιο για να πεισθείς κι εκείνο το βαθύ αίσθημα που συν-κινεί. Αυτό είναι ένα δύσκολο κι όμορφο θεώρημα.
