Όπως τονίζουν οι εργαζόμενοι, ο περιορισμός των διαδηλώσεων αποτελεί τον «σταθερό και διαχρονικό «πόθο» των κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων» και δεν πρόκειται, όπως λένε, «να βάλουν δοσομετρητή στη μορφή και το περιεχόμενο των αγώνων τους».
Τα σωματεία υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές των κυβερνήσεων είναι αυτές που βγάζουν στους δρόμους τους εργαζόμενους και κάνουν λόγο για άμεση παρέμβαση στο δικαίωμα των εργαζομένων στη συνδικαλιστική δράση και στο δικαίωμα στην απεργία.
Τέλος τα σωματεία επιτίθενται στη ΓΣΕΕ για την παθητική της στάση και τονίζουν ότι «οι αγώνες δε μπαίνουν στο γύψο».
Στην κοινή ανακοίνωση του Συνδικάτου Οικοδόμων & Συναφών Επαγγελμάτων Χανίων, του Σωματείου Εργαζομένων του ΠΑΓΝΗ, των ιδιωτικών υπαλλήλων, επισιτισμού, τροφίμων και ποτών, των εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση και των συνταξιούχων ΙΚΑ Χανίων αναφέρονται τα εξής:
«Ο περιορισμός των διαδηλώσεων αποτελεί τον σταθερό και διαχρονικό «πόθο» των κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων. Πηγαίνει χέρι-χέρι και σε ευθεία γραμμή με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής, την επίθεση σε όσα εργατικά-ασφαλιστικά δικαιώματα έχουν απομείνει.
Η πρόθεση για να μπει χέρι στις διαδηλώσεις συμπληρώνει το συνολικό σχεδιασμό καταστολής που θέλει τον εργαζόμενο λαό στο περιθώριο, άφωνο και τους αγώνες του στο γύψο. Γι’ αυτό και προσπαθεί πρόσφατα όπως έκαναν στο παρελθόν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις να αξιοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να βάλουν δοσομετρητή στη μορφή και το περιεχόμενο των αγώνων τους. Δε θα ζητούν άδεια από τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις τους για να διαδηλώνουν απέναντι τους.
Οι αιτίες που βγάζουν τους εργαζόμενους στη διεκδίκηση και στους δρόμους βρίσκονται στην ίδια μήτρα με τα αποτελέσματα που κάλπικα επικαλείται η κυβέρνηση ώστε να ντύσει με επίφαση δημοκρατίας τη νέα προσπάθεια καταστολής. Οι λίστες αναμονής και η αναζήτηση κρεβατιών ΜΕΘ δεν οφείλονται στις κινητοποιήσεις των υγειονομικών.
Πίσω από τον ανεπιτυχή επικοινωνιακό κουρνιαχτό της κυβέρνησης βρίσκεται η πάγια θέση των εργοδοτικών ενώσεων να παρέμβουν με φυσική παρουσία και άμεσα στη ζωή των εργατικών-συνδικαλιστικών οργανώσεων, στο δικαίωμα των εργαζομένων στη συνδικαλιστική δράση, στο δικαίωμα στην απεργία.
Οι αγώνες δε μπαίνουν στο γύψο. Οι εργαζόμενοι θα ματαιώσουν στην πράξη κάθε σκέψη και προσπάθεια που έχει στόχο να τους βάλει φίμωτρο και σε γυάλα».
