Ηγουν, τουτέστι δηλαδή, με άλλους λόγους, ήτοι, η Αφροδίτη είναι αυτή, αυτή είναι η Αφροδίτη… Παίγνιο της γλώσσας, που θυμάμαι από το Γυμνάσιο, και που αποτύπωνε, νομίζω, ασάφεια και δυστοκία περί την αναγνώριση (ή την απόκρυψη) ενός γεγονότος. Περίπου κάτι σαν το… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε ή, στο ιδίωμα της πιάτσας… εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού ’ν’ ο παπάς;
Διάβαζα στο σχετικό με το θρίλερ της Novartis δισέλιδο της χθεσινής «Εφ.Συν.» (Ελενα Βαρίνου και Αντα Ψαρρά· διαφορετικά ρεπορτάζ) και για την κατάθεση (στην προανακριτική της Βουλής) του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Αγγελή (Βαρίνου) και για τη σημερινή σύγκληση της Ολομέλειας Εφετών, «με πρωτοβουλία του νέου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, προκειμένου να αποφασίσει (η Ολομέλεια Εφετών), αν θα αφαιρέσει τμήμα ή ολόκληρη τη δικογραφία της Novartis από την Εισαγγελία κατά της Διαφθοράς», κάτι που αποδίδεται «στην ανάγκη επίσπευσης της διαδικασίας διερεύνησης» (Ψαρρά).
Παρεμπιπτόντως, που λέμε, διάβασα ότι η υπόθεση, πέραν του πολιτικού συστήματος και της Δικαιοσύνης. απασχολεί «και ευρύτερα την κοινή γνώμη». Τη Δικαιοσύνη ναι· δηλαδή τους λειτουργούς της, που διενήργησαν έρευνα, παρέπεμψαν την υπόθεση, ίσως και κληθούν να δικάσουν. Το πολιτικό σύστημα, ομοίως· άλλωστε, όλη η ιστορία, με τα ήξεις αφήξεις και τα πήγαιν’ έλα, επικεντρώνεται στο αν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες.
Δεν ξέρω όμως πόσο η υπόθεση απασχολεί και την κοινή γνώμη. Διότι σε μέρη που επιπολάζει και διαμορφώνεται η περιβόητη κοινή γνώμη, π.χ. στα καφενεία, αν άκουσα μια φορά τη λέξη, να μου τρυπήσεις τη μύτη! Τόσο που σκέφτομαι, μήπως όλα τα προανακριτικά και λοιπά διαδικαστικά χρονοβόρα, σκοπούν (γουστάρω ρήμα!) να κοιμίσουν και όση κοινή γνώμη είναι ακόμα ξύπνια; Να δεις που, εντέλει, θα μας ζητάνε και τα ρέστα…
